కాని...సమయం లేదు!

ఆనందించడానికి కావలసినవన్నీ ఉన్నాయి
కాని...ఆశ్వాదించడానికే సమయం లేదు!
అహ్లాదాన్ని కోరిన నయనాలు అలసినాయి
కాని...ఆదమరచి నిదురించ సమయం లేదు!
అమ్మఒడిన నిదురించిన జ్ఞాపకాలు గుర్తున్నాయి
కాని...ఆమెను పలుకరించ సమయం లేదు!
అనుబంధాలపై భాధ్యతలు అజమాయిషీచేస్తున్నాయి
కాని...వరుసలేంటో తెలుసుకునే సమయం లేదు!
అనురాగపు నీలినీడలు మదిని కలవరపెడుతున్నాయి
కాని...ఏడ్చి హృదయ భారముదింప సమయం లేదు!
ఆశలు ఆశయాలు ఆపేక్షల కత్తిపోట్లకి చచ్చిపోయాయి
కాని...కనీసం వాటిని సమాధిచేసే సమయం లేదు!
అవయవాలన్నీ ధనార్జనకై పరుగెడుతున్నాయి
కాని...అలసటేమిటో తెలుకునే సమయం లేదు!
ఆత్మీయతలకు నా-నీ స్వార్ధాలే అడ్డంకులైనాయి
కానీ...కారణమదని ఆలోచించ సమయం లేదు!
అన్నీ సొంతం కావాలని భావాలు చెలరేగుతున్నాయి
కాని...పరుల చింతకై యోచించే సమయం లేదు!
ఆలోచనలేని అందరి జీవనశైల్లు యంత్రాలుగా మారిపోతున్నాయి
ఇలాసాగితే...పచ్చని జీవితాలు బీడుబారడానికి సమయమక్కర్లేదు!

24గంటల్లో క్షణమైనా...

ఒంటిగంటకు పడుకుంటే
రెండింటికి కలలోకి వస్తావు!
మూడుకి మగతగా కనుమూస్తే
నాలుగ్గంటలకే నన్ను లేపేస్తావు!
ఐదింటికి పక్షుల కుహుకుహూలతో
ఆరింటికి గాలితెమ్మెరవై నను తాకుతావు!
ఏడుగంటలకి ఎదురుగా లేవనుకుంటే
ఎనిమిదింటికి కర్తవ్యమంటూ కంగారుపెడతావు!
తొమ్మిదిగంటలకి తోవంతా నీ తలపుల్లో ఉంటే
పదిగంటలకి పనిలో మనసులగ్నం చేయమంటావు!
పదకొండింటికి తోటివారితో కలసి "టీ" త్రాగుతుంటే
పన్నెండుకి గడియారంలో ఏకమైనముళ్ళై కవ్విస్తావు!
పదమూడోగంటకి పదిమందితో కలసి భోంచేస్తుంటే
పద్నాల్గవగడియలో పదవే నీతోపాటే నేనున్నానంటావు!
పదిహేనుగంటలకి పని ఒత్తిడిలో మునిగి ఉంటే
పదహారుగంటలైందికదా... అల్పాహారం సేవించమంటావు!
పదిహేడవగంటకి హడావిడిగా పని ముగిస్తుంటే
పద్దెనిమిదవగడియకి పదిలంగా ఇంటికి చేరుకోమంటావు!
పంతొమ్మిదవగడియలో నీ పలకరింపుతో మురుస్తుంటే
ఇరవైగంటలకి నేనున్నాను నీతో భోజనంకానిమ్మంటావు!
ఇరవైఒకటిలో ఒంటరినై నిన్ను తలచి నేను విలపిస్తుంటే
ఇరవైరెండోగడియలోనైనా లోకంతీరు తెలుసుకోమంటావు!
ఇరవైమూడవగంటలో అలసి కునికిపాట్లు పడుతుంటే
ఇరవైనాలుగు గంటలతో ఈ రోజు గడిచింది ఇకచాలంటావు!


ఇరవైనాలుగ్గంటలూ నాతో ఉండే నీవు... నాకంటికెదురుగా క్షణమైనా లేవంటే!!!
కర్తవ్యపాలనలో నేను, ఉద్యోగరీత్యా నీవు... ఒకరికొకరం వేరైనా ఒకటేనంటావు!!!
(ఆర్మీలో పనిచేసే భర్తకు దూరంగా ఉన్న ఒక సామాన్య ప్రభుత్వ ఉద్యోగస్తురాలి దినచర్యకు నా కవితారూపం)

ఉండిపోవే!

భాధలోను భావంలోను నీవే
ఓదార్చ నా చెంత నీవు లేవే!
దూరంగా ఉన్నాను అంటావే
చెంత చేరే మార్గమేదో చెప్పవే!

పగలంతా ఏదోలా గడిపేస్తావే
రేయిమాత్రం క్షణమైనా కదలవే!
అందమైన ఆకారమేల కోరతావే
మనసునెరిగి ప్రయత్నించి పొందవే!

కలలసౌధాలను ఇకనైనా వీడవే
వాస్తవాల్ని అక్కున చేర్చుకొనవే!
అబద్ధపు ఆసరాతో చేరువకాలేవే
నిజమై నిలకడగా నాతోనే ఉండిపోవే!

??????


ఆనందంగా ఉంటే ఓర్వలేదు ఈ లోకం

ఈ లోకానికి ఎందుకో ఈ మాయరోగం?

ప్రేమించే మనసులో నాటుతుంది ద్వేషబీజం
అది ఎదుగుతుంటే చూసి ఎందుకో అంత ఆనందం?

మాటల ముళ్ళని గుచ్చి చేస్తుంది మదిని గాయం
ఎందుకని ఆశిస్తుంది ఎదుటివారి నుండి పూలహారం?

గాయమై రోధిస్తున్న వారిని చూస్తే అదో చోద్యం
ప్రాణం వీడిన దేహానికెందుకో అభ్యంగనస్నానం?

తప్పును సమర్ధించుకుని క్షమను కోరే మనం
ఎదుటివారిలో తప్పునెంచి ఎందుకు శిక్షించడం?

అందరిలోను కొలువై ఉన్నాడు కదా దైవం
మరెందుకని గుడి-గోపురాల్లో ఆ నైవేద్యం?

అలా/ఇలా ఎందుకో?

అలా.....సెలయేటి గలగలవై
సంధ్యవేళ నుదుట సింధూరమై
మెరిసే ముక్కెరవైనావెందుకో?
ఇలా.....మదిలోనే దాగిన స్ఫూర్తివై
తామరాకుపై నీటి బిందువై
శృతిని వీడిన పల్లవైనావెందుకో?

అలా.....పసివాడిలా దోబూచులాడి
అసుర సంధ్యవేళ అల్లరేచేసి
అందకుండా ఆదమరిచావెందుకో?
ఇలా.....మబ్బుల్లో దాగిన వెన్నెలవై
నీలిసంద్రంలోని నిగూఢనిశ్శబ్ధానివై
చింతల కొలిమై కాలుతున్నావెందుకో?

అలా.....శుభోదయమై పలుకరించి
మంచిమాటలతో మైమరపించి
రేయంతా జాడలేకున్నావెందుకో?
ఇలా.....మరల చిగురించే ఆశవై
నీట పెనవేసుకున్న ప్రతిబింబానివై
ఏకంకాని నింగినేలలమైనామెందుకో?

పొగడమాకు!!!

పలు పూలతో నన్ను పోల్చమాకు
నింగికెగిసేలా నన్ను పొగిడేయమాకు... 
మల్లెలవంటిది నా మనసంటావు
నిరీక్షణలో నన్ను వాడిపోనిస్తావు 
కలువరేకుల కళ్ళదాన్నంటావు
కమ్మని కలవై కరిగిపోతున్నావు 
గులాబీల గుబాళింపు నేనంటావు
మొగ్గనై ముడిస్తే గుబులేలనంటావు 
చామంతి ఛాయంటి దానినన్నావు
చాలు పొమ్మంటే సరసమాడజూస్తావు 
బంతిపూలంత బరువైనాలేనంటావు
బలమెవ్వరిదంటే బయటపడకున్నావు 
జాజులై జాలువారె నా నవ్వులంటావు
జలతారునై నవ్వితే జగడమాడతావు 
సంపెంగలెన్నైనా నాకు సరికావంటావు
వదలకుండా ఒడిసిపట్టి వాడిపోకంటావు 
ముద్దమందారంలా ముద్దుగున్నానన్నావు
మరులుగొల్పి మరల మాపటేలకంటావు 
మొగలిపూలవాసనతో మత్తెకిస్తానంటావు
మురిపించ దరిచేరితే ముళ్ళున్నాయంటావు 
పొగడపూలతో పూజింతు నన్ను వీడమాకు
పారిజాత పూలకై పైకి ఎగబడమాకు......

ఈవేళ లెక్కతప్పవా!!!

ఓ కాలమా కాసేపాగలేవా!!!
ఓ క్షణమైనా లెక్కతప్పవా!!!
తన్మయత్వంతో తనువులు (1/౧)ఒకటైనవేళ
ఇరుజతల కళ్ళు (2/౨ )రెండుగా మారినవేళ
మురిపాలు (3/౩ )మూడు ముళ్ళు కోరినవేళ
పెనవేసిన పాదాలు (4/౪)నాలుగు పరవశించువేళ
ప్రణయమే (5/౫)పంచాక్షరిపై ప్రమాణమన్నవేళ
చేసినబాసలు (6/౬)ఆరునూరైనా తప్పమని పలికేవేళ
అనురాగమే ఆనందంతో (7/౭ )సప్త స్వరాలాలపించువేళ
ఆప్యాయతలో పడ్డ (8/౮)అష్టకష్టాలు మరచి మురియువేళ
అతనిలో భాగమై అమె (9/౯)నవమాసాలు మోయనెంచినవేళ
మరోజీవి (10/౧౦)పదిమందికి ఉపయోగపడేలా ఊపిరిపోసుకునేవేళ
ఓ కాలమా కాసేపాగలేవా!!!
ఓ క్షణమైనా లెక్కతప్పవా!!!

ఇంకేమనను!

...వేధించే వేసవిలో చల్లని వెన్నెలనై రానా...
...నీ కనుపాపల సన్నలలో నేనుండిపోనా...
...నీవు కాదన్నవేళ నేను కడదేరిపోనా...

...నీ ఊపిరిలో నేనే ఉన్నాను అంటావు...
...మరి నా నిఛ్ఛ్వాసలో నాకు దూరమౌతావు...
...ఎందుకిలా అంటే నవ్వి నా ఊపిరై పోతావు...

...కంటికి కనబడలేదు కాని నీలో నేను లేనా...
...తలచి చూడు నీ తనువంతా నేనే కానా...
...పిలిచి చూడు చితినుండి నేను లేచిరానా...

...నీ అందమైన ఊహల్లో నేనున్నానంటావు...
...మరి కలనైనా నన్ను మురిపించకున్నావు...
...ఎందుకిలా అంటే ప్రేమకు పరిభాషే నీవంటావు...

...ఇంక అడిగే సాహసం నేనేమైనా చేయగలనా...
...నిన్ను వీడినచో నా అస్తిత్వాన్ని నేకోల్పోనా...
...నీ తనువు అణువులో నేను ఏకమైపోనా...

వెలయాలి

వేదాలు వల్లించే వయసు నాది కాదు
ఏ రాశి కూడా నా రాత మార్చలేదు
ఎందుకిలా అని ఎవరినీ నింధించలేదు
రేయి ఏనాడు హాయిగా నిదురించలేదు
వరించలేదని వచ్చిన వాడ్ని కాదనలేదు!

పక్క ఎక్కని నాడు డొక్క ఆడలేదు
ఢోకొస్తుంది అన్నా విటుడు విడవలేదు
వెలయాలి అన్నా విరుచుకు పడలేదు
రుసరుసలాడితే రుసుము చేతికందదు
పెదవులకి రంగులద్దనిదే రసికతే లేదు!

ఊరూరు తిరిగినా ఏ ఊరు నాది కాదు
కవ్వించమన్నారే తప్ప కనికరించలేదు
తనయుడిని కూడా తల్లెవరనడగలేదు
వాధించి ఏదో సాధించాలన్న ఆశలేదు
సుఖఃమైన చావైనా నుదుటరాయలేదు!