ఎప్పుడైనా అడుగు

ఎప్పుడైనా మీకు ఆస్తి అంతస్తులన్న అహం పెరిగితే
శ్మశానాన్ని ప్రదక్షణ చేసి సమాధులు చూసి రండి
కుదిరితే చనిపోయినోడు ఏం తీసుకెళ్ళాడో అడగండి!

ఎప్పుడైనా మీకు పరమాత్ముని పై ప్రేమనేది కలిగితే
ఆకలితో ఉన్న వాడికి మీ చేతులతో అన్నం పెట్టండి
కడుపునిండా దీవెనలతో మీ ఆత్మ నవ్వేను చూడండి!

ఎప్పుడైనా మీలో దాగిన రాక్షసుడు మేల్కొని నవ్వితే
వాడిని ముక్కలు చేసి తలెత్తి గర్వంగా మిడిసిపడండి
మన ప్రవర్తనే మనకి దిక్సూచని తెలిసి మసులుకోండి!

ఎప్పుడైనా మీ కొవ్వుపెరిగి కండల బలం పొగరుబోతే
ఏదైనా ఒక వృధ్ధాశ్రమానికి వెళ్ళి ఒకచుట్టుచుట్టి రండి
సత్తువ తగ్గినవారు కాటివైపు నడుస్తున్నారు చూడండి!

ఏం కోరను

జ్ఞానదీపమే వెలగలేక ఆరిపోతుంటే

మనసులో జ్యోతిని ఏం వెలిగించను

మనిషి మార్కెట్లో అమ్ముడైపోతుంటే
ముఖం రంగులతో ఏం సింగారించను

భవిత కాసులకై కాలిబూడిదైపోతుంటే

యువత అందాలు ఎక్కడని వెతకను
ప్రలోభాల మెరుపులనే కనకం అనంటే
భవిష్యత్తులో పసిడిలోకం ఏం చూడను

తెలీదన్న ప్రతీసారీ అక్షరాభ్యాసమంటే

పాతపలకపై పలుమార్లు ఏం దిద్దించను
అవినీతినే గోరుముద్దలుచేసి పెట్టమంటే
తెలిసికూడా తెలియనట్లు ఏం నటించను

జగతి ఆకలితీర్చే రైతే శవమై అంకురిస్తే

జనం ఎరువుగా మారితే ఎక్కడ పాతను
ఆలోచనలే అరికాళ్ళ పగుళ్ళుగా స్రవిస్తే
అడుగులో అడుగేసి దేశోన్నతి ఏం కోరను

పలుకులు

పలుకులకు పళ్ళు, దంతాలు ఉండవు,
కానీ....పరుషమైన పదాలు పలికినప్పుడు.
గాట్లు పెట్టకనే గుండెను గాయం చేస్తాయి!

కొన్ని గాయాలు జీవితకాలం మానవు,
అందుకే.... మాటలు మధురంగా మాట్లాడు.
తీయని మాటలు ఔషధములా పనిచేస్తాయి!

నరం లేని నాలుకకు పగ్గాలు ఏమీ లేవు,
అందుకే...సృష్టికర్త సైతం ధూషిస్తే శపిస్తాడు.
లేకి మాటలు జ్ఞానినైనా మూర్ఖుడ్ని చేస్తాయి!

పదం చేసే శబ్ధాలకి కాళ్ళు చేతులు లేవు,
కానీ...మంచి మాటలు చికిత్స చేసే వైద్యుడు.
శరీరానికైన వేయి గాయాలైనా మానిపోతాయి!

ప్రశ్నాక్షరాలు

రక్తాన్ని రంగరించి నిజాలు రాయలేని నీవు

నీటితో రాసి దాహాన్ని తీర్చుకోవడం ఎందుకు?

ఆచరించని నీతులే అందమైన పదాలల్లి నీవు

అల్పాయువాక్షరాల అభివృధ్ధి కోర్కె ఎందుకు?

జరుగుతున్న రాక్షసత్వాన్ని రాచరికమని నీవు

కోకిలవై కూడా కాకిలా మారి అరవడం ఎందుకు?

వాస్తవాలనే వర్ణవిభేదాలు అంటూ వేరుచేసి నీవు

వేషం మార్చి విడ్ఢూరమని వింతచేష్టలు ఎందుకు?

స్వార్థాన్ని సూక్తులతో ముసుగేసి సిగ్గులేని నీవు

సిధ్ధాంతాలే సిగనపూలుగా చుట్టి ఆ ఠీవీ ఎందుకు?

చీకటిలో చైతన్యాన్ని చంపేసి చితిని పేర్చిన నీవు

కల్లబొల్లి కబుర్లే వ్రాసి కాళిదాసులా ఫోజు ఎందుకు?

కిలకిలారావం.

నెమలి కాళ్ళకే గజ్జలు కట్టి నాట్యమే నేర్పాలని
నేర్చిన భంగిమలనే వయ్యారంగా చేసి చూపితే
బ్రతుకుబాటలో నర్తించక చూసి అడుగేయమంది!

కోయిల గొంతుకే గాననిధిని బహూకరించాలని
సరిగమలనే సాధన చేసి శృతిలయలతో పాడితే
జీవనపయనంలో శృతితప్పినా గతి తప్పవద్దంది! 

హంసకి పాలునీళ్ళని వేరుచేసే విద్యనొసగాలని
నైపుణ్యమంతా రంగరించి నాణ్యతనే తెలుపబోతే
మనుషుల్లో మంచిచెడులెంచి  మసులుకోమంది!

కోడిపుంజు తురాయినే మెలిపెట్టి తెల్లవారిందని
చెప్పి, నిదురలేపి బధ్ధకం వీడమని భయపెడితే
ప్రణాలికలు పద్ధతులు ప్రజలకే తప్ప పక్షులకేలంది!

చిలుక ఎరుగని పంచదార పలుకులే చెప్పాలని
నోటికి వచ్చిరాని మాటలన్నీ వక్కాణించి పలికితే
మనిషికి వరం మాటలే ఆచితూచి మాట్లాడమంది!

పావురాలు ఎరుగని ప్రేమపాఠాలు వివరించాలని
ఆరిందానై అనురాగబంధాల గురించి చెప్పబోతే
నేటి లోకం తీరుతెన్నులు తెలుపుతూ ప్రేమేలేదంది!

చూపొకటే

నా కళ్ళు నిన్ను చూసినంతనే..
కలలకి ప్రతిరూపమే కనపడింది!
సరిహద్దులు దాటిన ఆనందమే..
శ్వాసను సువాసనతో నింపింది! 
అలలే మైమరచి తెమ్మెరై ఎగసే..
వాలుజడ నల్లనికురులే విప్పింది!
ఆగలేనన్న జవ్వని యవ్వనమే..
కౌగిలిలో ఒదిగిపోయి మురిసింది!
 సిగ్గుతో గుండె చెప్పలేని ఊసులే..
సడిచేయని కంటిభాషగా మారింది!
నింగి సంబరంతో నేలనే తడిమేసె..
ఇరువురొకటై సాక్ష్యం చెబుతామంది!
చేతులే కలిసి మనసులు బాసచేసె...
రెండుకళ్ళే అయినా చూపొకటేనంది!

అంతిమతీర్పు...

అవసరాలు తీర్చుకోవడానికి ఆసరా ఏమో!
అబద్ధపు స్నేహం అత్యవసరమని అన్నావు..

అనవసరం అని చెప్పే ధైర్యము లేక ఏమో!
ఆవేశాన్నే అణచివేసానని అలుగుతున్నావు..

అనునయించడం నీకసలు చేతకాకనో ఏమో!
అనురాగమని అక్కడక్కడా తాకుతున్నావు..

అధముడివైనావు నీకదేమి జాడ్యమో ఏమో!
అణువణువూ కొవ్వెక్కి ఆబగా చూస్తున్నావు..

అందిన అందమే జుర్రుకుని అలసినావో ఏమో!
ఆశ్రయించి అరచి గోల ఏలని అణచివేసినావు..

అబలకి దక్కిన వరం శాపంగా మారెను ఏమో!
అబాసుపాలైనావని అంతిమతీర్పు ఇచ్చినావు..

చావుగడియ

ఆత్మలన్నీ ఏకమై అనందంగా నర్తించమంటూ
ఆశలనే అణచివేయమంటూ అర్తనాదమేచేస్తూ
తీరనికోరికలు ఎందుకే నీకు కొరివిదెయ్యమంటే
తీరికేలేదని తెగ నీలిగి తిట్టుకున్నాను అప్పుడు!

 

జీవిత అంతరార్థమే భోధపడినాక బోరుమంటూ
జీవంలేని నికార్సైన నిండుచీకటినే నే ప్రేమిస్తూ
పిశాచాలనే పీడకలలో పండువెన్నెలై రమ్మంటే
పిచ్చని ప్రేతాత్మలే పగలబడి నవ్వాయి ఇప్పుడు!


సమస్త బంధాల్ని కాల్చి బూడిదచేసి వీడ్కోలంటూ
సమాధిలోపల స్వఛ్ఛమైన మనసునే పూడుస్తూ
గంపెడు ఆశతో చావునే చెలికాడుగా మారమంటే
గడియవస్తే గొంతు నులుముతాననె అది ఎప్పుడు!

రా...

బూటకపు ఎత్తుగడల పొగమంచు శిఖరాన్ని తాకి రా

మది వైశాల్యాన్ని కొలవాలంటే తలదించి కొలుచుకో రా

తప్పొప్పుల ఆటుపోట్లలో ఒప్పుల్ని మచ్చిక చేసుకుని రా

వెన్నెలే కాదు సూర్యకాంతికి మాడి మసి పూసుకుని రా

వీధినేం వెలగబెడతావు ఇంట్లో దీపం ఉందో లేదో చూసి రా

ఆనంద అలలతీరం తాకాలి అంటే కష్టాల కడలిని దాటి రా

పసిడిరధం పేదవాని గుడిసెచేరదు నడిచి లోపలికివెళ్ళి రా

నిచ్చెనెక్కే ప్రయత్నమేం చేయకనే నింగిని నింధించకు రా

ఎదుటివాడ్ని ఎత్తిచూపాలంటే నిన్నునీవు తెలుసుకుని రా

అన్నీ తెలిసి కూడా ఏమీ చేయలేని వాడు చేతకాని వాడే రా!