అరణ్య మయూరమై మనసు నర్తించసాగింది
మోముపై కోటికుసుమాలు తళ్ళుక్కుమనగా
నీలాకాశం మబ్బు చీరను నాపై విసిరేసింది!
కుడి కమలనేత్ర కాటుక కలవరంతో చెదిరింది
శంఖాకృతిలాంటి కోమల కంఠం మూగబారింది
అధరం వణికింది ఆకురాలిన అలికిడికి కూడా
పసిమిమేనిఛాయ ఎందుకో ఏమో ఎర్రబడింది!
విరహగానం విన్న చెవి యుగళగీతం కోరింది
దేహం పారిజాతసుమదళాల పాన్పు పేర్చింది
కురులు పిల్లగాలికే కడలి అలలాగ కదలాడగా
పాదాలు పలుమార్లు గుమ్మంగడపని తాకింది!
వస్తావని రాని ఆలోచనే వచనా కవిత్వమైంది
అక్షరాల హావభావం అలంకారమేలని అలిగింది
ఛందస్సు సంధిసమాస వ్యాకరణాలన్నీ కూడా
నన్ను తాక.....నా అమాయక జ్ఞానం నవ్వింది!
