అక్షరాభయం

ఒకమారు రెండు అక్షరాల "ప్రేమ"ని

మూడు అక్షరాల "మనసు"తో తెలుప

నాలుగు అక్షరాల "ప్రవర్తన" బయటపడి

ఐదు అక్షరాల "అనుభూతులు" మిగిల్చి

ఆరు అక్షరాల "పరాజితపాలు" చేస్తేనేమి

ఏడు అక్షరాల "అనుభవసారము" వచ్చె..

ఎనిమిది అక్షరాల "పరిజ్ఞానసామ్రాజ్యపు" పట్టాతో

తొమ్మిది అక్షరాల "ఆశలసౌధాశిఖరము" ఎక్కితే

పది అక్షరాల "పరిపూర్ణజీవితనెలవు" అగుపించె!

పరిపక్వతని పదిఅక్షరాల్లో చూసి పద్మార్పిత నవ్వ..
అక్షరం అజ్ఞానాన్ని తొలగించే అక్షయపాత్రగా వెలసె!  

తప్పు??

గాజుముక్కలే కొన్ని గుండెని గుచ్చుతున్నాయని
మోము అందాన్ని చూసి మనసుని అంచనావేసి
మదిని ముక్కలుగా విరచి బంధాన్ని బీటలుచేస్తే
అది తన ఉనికిని చూపడమే తప్ప తప్పు కాదు
నిన్ను తన ఉనికిలో చూడాలనుకోవడం నీ తప్పు

లోకం లోటుపాట్లు ఎంచి మన లొసుగుల్ని దాచి
మన తప్పేం లేదని నిందలు ఎదుటి వారిపై వేసి
సొంత సమస్యల్ని సోమరిపోతువై గాలికి వదిలివేస్తే
ఒంటరితనమే నీకు శత్రువైన తప్పు దానిది కాదు
పరిణితి చెందకనే అంచనాలతో అడుగేయడం తప్పు

వ్యధలు వేడుక చేసుకుంటున్నాయని వేసారి వగచి
ప్రయత్నం చేయకుండా ఫలితం లభించలేదన్న కసి
మదిలో నింపుకుని రాని వినలేని రాగాలు ఆలపిస్తే
పట్టుదల లేకపోవడం తప్పు కాని విధి తప్పు కాదు
వచ్చిన పని చేరవలసిన గమ్యాన్ని మరవడం తప్పు

కొసరు కాపురం

కొంటెగా తుంటరివై కొన్నాళ్ళు కాపురముండు
ఆ పై కరిగి చెదిరిన కలని కాలం గడిపేస్తాను

ముఖం పై కొన్ని ముద్దుమురిపాల రంగులద్దు 
గాట్లు పడితే సలిపే గాయాలని సర్దుకుంటాను 

హత్తుకుని హద్దుదాటిన ప్రతిబింబమై అగుపించు
సిగ్గుదొంతర్ల చీర చుట్టుకుంటినని సంబరపడతాను

బిడియం వీడమని బ్రతిమిలాడి వలపుసెగ రేపు
రగిలి చల్లారిన కోరికల్ని కిమ్మనరాదని కట్టేస్తాను

చిలిపిచేష్టలకి తుంటరి తెగులు అంటించి చూడు 
సరసం సంగీతరాగం ఆలపించెనని ఆడిపాడతాను

ప్రణయపు పరిమళాలను చేయి పసందైన విందు
ఆ పై వెళ్ళలేని నీతో కొన్నాళ్ళు కాపురమంటాను   

కలయిక

నువ్వు వస్తావని తెలిసిందే తడవుగా
అంబరమంత సంబరం గుండెల్లో గూడుకట్టి
నింగీ నేలా ఏకమై పోవాలంటుంది...
చెల్లాచెదురైన కోరికల్ని కుప్పగా పోసి
చెదిరిన స్వప్నాలని తిరిగి కలగంటుంది!

నిన్ను తనివితీరా చూసిందే తడవుగా
సప్తస్వరాలు హృదయాన్ని మీటి వెన్నుతట్టి
మౌనంగా ఏకమయ్యేలా ప్రేరేపిస్తుంది...
సిగ్గుదొంతరలకు సెలవిచ్చి సంభాషించమని
చేజారితే అవకాశం మరలరాదు పొమ్మంది!

నీ అనురాగంలో నే తడిసిందే తడవుగా
గ్రీష్మఋతువు తాళలేనంటూ గింగిరాలుచుట్టి
వసంతాన్ని విరబూయమని కబురంపింది...
బిడియం వీడిన మనిద్దరి కలయికని చూసి
సప్తవర్ణాల వైకుంఠము మన నెలవౌతుంది! 

వలపు గ్రంధం

ఎదను అల్లరిపెట్టి మురిపించే భావాలని
హృదయ కుంచెతో ముచ్చటగా చిత్రించి
వలపు గ్రంధాన్ని అలవోకగా లిఖించనా!

 కలల కాపురం కనురెప్పలపై నివాసమని

అంబరాన్నున్న మెరుపుతారని చూపించి
ఎదిగిన ప్రేమ శిఖరం పై జెండా పాతిరానా!

ఆపాలనుకున్నా ఆగని మది సవ్వడులని

గీతంగా వ్రాసి రాగాన్ని జతచేసి ఆలపించి
ప్రేమలోని రెండక్షరాలు మనమని చెప్పనా!

ఇరు ఊపిర్లకు సులువైన మార్గం కలయికని

 కలిసి కన్నీరిడి ఎదపై తలవాల్చి నిదురించి
వలపు సరిహద్దులే దాటామని నిర్ధారించనా!

నా మది


అంతర్ముఖ కల్లోలిత అంతరంగం అనుకోకు
ఆందోళనలతో కలవరపడిన అంతఃపురమది


అంతర్యమంతా ప్రేమ నిండిందని పొరబడకు
ఆరని వేదనలని నిద్రపుచ్చుతున్న గూడది


అరవిరసిన అందాల నందనవనం అనుకోకు
ఆర్ద్రతామిళిత ఆలోచనలతో ఆరి వెలిగిందది


అలరించే సరాగ సరిగమ రాగాలు వెతుకకు 
ఆవేదన్ని జాలువార్చే విషాదగీతాల నెలవది


అందమైన అక్షరాలతో అల్లినమాల అనుకోకు 
ఆవేశాలకు ఆనకట్టలువేసి అణచిన భావమది


అరమరికల అంతస్తులతో అమరిన మిద్దెనకు 
ఆప్యాయతతో అక్కున చేర్చుకునే పూరిల్లది!

ఆ అనుభూతులు

గుర్తుందో లేదో నీకు అలనాటి సంధ్యవేళ
నీరెండ కులుకుల్లో నీ మాటలు మెలిపెట్ట
విడిపోలేని మన శ్వాసలు చేసిన బాసలు
చురుక్కుమన్న నీ చూపుల చమత్కారంతో 
మనసాయె చెమక్కులు కావు నీ జిమిక్కులు!

గమనించావో లేదో ఆనాటి సద్దుమణిగినవేళ
అల్లుకున్న వలపుల్లో అయిన అధరాల గాట్లు 
నీవు చేసిన అల్లరికి కందిన తనువు వంపులు
వేడి తాళలేక విచ్చుకున్న కోరికల కవాటాలతో
సాగిన రాసలీలకి కుళ్ళుకున్న వెన్నెల సెగలు!

గిలిగింత జ్ఞాపకముందో లేదు నాటి పొద్దువేళ
జాగారం చేయించి జారుకోమాకని నడుం గిల్లి
దాహం తీరలేదని తడిమిన తిమిరపు లోయలు
లేవబోవ బాహువుల బంధిట్లో పరస్పర రాపిడ్లతో
సన్నగా మూల్గి సిగ్గుతో ఒదిగిన సరస సరాగాలు!

గడిచిన గతం మరలి వచ్చునో లేదో తెలియనివేళ
ఆ తీయని తలపులే తుమ్మెదలరోదనై జివ్వుమన
బంధించలేని అలసిన మనసు చేస్తున్న అలజడులు
స్మృతుల ప్రవాహాన్ని గతకాలపు కలల సాగరంతో 
సంధి చేయలేక నెమరేసుకునే మధురానుభూతులు!

ఎవ్వరు?

నేను నువ్వు అలిగి కలత పడితే
బ్రతిమిలాడి అలుక తీర్చేది ఎవ్వరు?
నేడు ఇరు హృదయాలు బీటబారితే
అతుకువేసి గాయం మార్పేది ఎవ్వరు?
నువ్వు నేను మౌనంగా ఉన్నామంటే
ముందుగా మౌనం వీడేది ఎవ్వరు?
చిన్ని విషయానికి పెద్దరాద్దాంతం చేస్తే
బంధాన్ని పీతముడేసి బిగించేది ఎవ్వరు?
నేనూ ఏడ్చి నువ్వూ కంటనీరు పేడితే
కన్నీరు తుడిచి బుజ్జగించేది ఎవ్వరు?
నువ్వు నేను ఇద్దరం రాజీకి రాకపోతే
మరి క్షమించి దయతో కట్టేసేది ఎవ్వరు?
నీలోను నాలోను అహం గెంతులువేస్తే
అహాన్ని అణచి అలసట తీర్చేది ఎవ్వరు?

ఎవ్వరికీ సదా సొంతమవని జీవనయాత్రలో
ఒంటరి గడియల్ని ఒడిసి పట్టేది ఎవ్వరు?
నువ్వు ముందో నేను ముందో కన్నుమూస్తే
మరలా రేపిలా పశ్చాత్తాపం పడేది ఎవ్వరు?

నాకు నీవు

గుండె గదిలో ఏదో ఒక మూల
ఎప్పుడూ తచ్చాడుతూనే ఉంటావు..
రేయింబవళ్ళు అలసటలేక అంతటా నీవై
ఆరని జ్యోతివలె వెలుగుతుంటావు....


ఆ వెలుగులో ఆనందం కానరాక ఆర్పనూలేక
నీ ఆలోచనలు వద్దన్నా గిలిగింతలు పెడితే 
నన్ను నీలో బంధించిన నిన్ను నింధించక 
నన్ను నేను తిట్టుకుని మనసు తలుపు తీసి 
నిన్ను పారద్రోలాలని ప్రయత్నించినా ఫలించక
ఏకాంత రాయబారమే జరిపి పంపించనూలేక.. 
సతమతమై ఎదురుగా లేని నీతో ఎన్నో ముచ్చటించి 
నా మనసుకు నేనే అలుసైపోతూ నీకు దగ్గరౌతాను!