మదిగదిలో...

నిన్నే తలచి నిశ్శబ్ధాన్ని కోరుకునేవేళ
విరహ సంద్రాన్ని ఆనంద భాష్పాలతోనో
కలల వర్షాన్ని కన్నీటి బిందువులతోనో
ఎడబాటుతో ఏక కాలంలో నింపేస్తావు!

తరచి తలచి మదివలపు తలపు తీసేవేళ
నా ఆయువుకి ఆశలరెక్కలు తొడుగుతూనో
ఆశలకి అందమైన కలలపాన్పు పరుస్తూనో 
శ్వాసకు గంధపు పరిమళాన్ని అద్దుతావు!

ఎద భారమై నీకై ఎదురు చూస్తున్న వేళ
నా వొంటరి కాలాన్ని నీ స్వప్న కౌగిలితోనో
అలసిన కనురెప్పలకి ఊహలరెక్కలతోనో    
వాడిన మదిపువ్వుని పునర్జీవింపజేస్తావు!

మదిదాగిన నిన్ను కంటికి పరిచయంచేయ
మదిన మహదానందమని కునుకుతీసెవు!

ప్రేమపండుగ..

విరహం తాళలేను వీడిపోకంటూ విచిత్ర విన్యాసాలతో  
వినాయక చవితినాడు విఘ్నమేలేదంటూ మొదలెట్టి
ఉన్నప్రేమ చవితిచంద్రుడి ముందు కుమ్మరించినావు!

తిరుగులేదు మనకని తిధిలేని తిరుగుబోతులా తిరిగి
రామనవమి తరువాత తాళికడతానంటూ రోజుల్లెక్కెట్టి
హోళీకి ముఖాన్న రంగులద్ది మాయతో మభ్యపెట్టావు!

నేనుంటే ప్రతీరోజూ పండుగని లేదంటే రోజు శివరాత్రని 
చలికి సరసం నేస్తమంటూ సంక్రాంతినాడు ముద్దుపెట్టి 
నాగులపంచమికి నన్నల్లుకుని నవరాత్రి దేవినన్నావు!

వలచివస్తి వరలక్ష్మీవ్రతం ఎందుకు వరమియ్యి చాలని 
దసరాకి దశతిరుగునని దరిచేరి దాసోహమై దణ్ణాలెట్టి   
మాఘమాసంలోనే ముహూర్తాల్లేవని మూగనోమట్టావు!

దీపావళి వెలుగులో దిగులు పడుతున్న నన్ను చూసి
కార్తీకపౌర్ణిమ వెన్నెలలా విరబూసి తాపాన్ని చల్లారబెట్టి
ప్రేమికులకు పండుగలతో పనేలని పొదివిపట్టుకున్నావు!

అప్రయోజనం!


మెరిసే మోజులపై మనసుపడి
అందక అలజడైన అంతరంగంలో
ఆగే భావాలు వెతకడం ఆవేశం!


మమతానురాగాలు మాయమైన
ఇరుకు మనసుల జనారణ్యంలో
ఆత్మీయత వెతకడం అనవసరం!


అలసినానన్న అస్తిత్వాన్ని దాచి
అలిగిన అమాయకపు ఊహలలో
జ్ఞాపకాలను వెతకడం అనిశ్చలం!


జ్ఞానం ఇచ్చిన పుడమిని విడిచి
జీవం లేని రాతికట్టడ నగరాలలో
ఆశల దారులు వెతకడం అవివేకం!


సాంప్రదాయపు సంకెళ్లను త్రుంచి
కొత్త ఫ్యాషన్ ప్రవాహపు మత్తులో
సహజత్వాన్ని వెతకడం అజ్ఞానం!

స్వగతం..

తనని తాను అభివర్ణించుకునే ప్రక్రియలో
తెలియకుండా కప్పెడుతున్న లోపాలెన్నో

ఊపిరి గతులని శిల్పంగా మార్చే పనిలో
ప్రజ్వరిల్లలేక ప్రకంపిస్తున్న వాస్తవికతలెన్నో

పత్రంపై వొలకలేక బెట్టుచేసే తాపత్రయంలో
లోన దాగిన తన్మయత్వపు ప్రకంపనలెన్నో

భావ తృష్ణకి భాష్యం నేర్పే కుతూహలంలో
మౌనంగా కరిగిపోతున్న రహస్యజడులెన్నో

లేని రాచరికం చూపే అడుగుల సవ్వడిలో
పగిలిన పాదాలు చూపలేకున్న మరకలెన్నో

తడారిన తపనను చిగురింపచేసే ఆరాటంలో
స్థానభ్రంశం అయిపోతున్న అంకురార్పణలెన్నో

నిజాలని దాచాలన్న నిరంతర ప్రయత్నంలో
నీడా తోడు రాక మారిన నైసర్గిక రూపాలెన్నో! 

ప్రేమలో పట్టా...


ప్రేమ గురించి తెలుసుకుని పట్టా పుచ్చుకోవాలని
ప్రాధమిక తరగతికి వయ్యారివయసు పరిగెట్టెళితే
పరువాలని పసిడి మేని ఛాయని పైపైన చూసి
కొలతలేస్తూ దరికొచ్చి గుండెలోతు ఎంత అనడిగి
గుట్టు చప్పుడు కానీయకంటూ ఆరాలు చెప్పమని
అక్కడక్కడా తడిమినట్లుగా చూసి అప్లికేషన్ ఇచ్చె!

ప్రేమ ఓనమాలు దిద్దాలంటే ఇవి తప్పదనుకుని
అర్థమైనా కానట్లుగా వ్యంగ్యమైన ప్రశ్నలు పూరిస్తే
పైటలోని అందాల్ని తినేలా చూస్తూ గుటకలు వేసి
లేని జ్ఞానం ఉన్నట్లు మతలబు లేకుండా మాట్లాడి
శృంగారమే శ్రీకారమంటూ తెలివితేటలతో బొంకుతూ
పిటపిటలాడే పిల్ల బాగుందని పట్టుకునే ప్లాన్ వేసె!

ప్రేమ గురించి పుస్తకాల్లో చదివిన మాధుర్యమేదని
వెతకబోవ ప్రేమాక్షరాభ్యాసానికే ఇన్ని ఆటంకాలొస్తే
ఉన్నతమైన వలపుని ఎక్కడో వెతికి ఒడిసిపట్టేసి
జివ్వుమంటున్న జిజ్ఞాసలకి అందమైన రంగులద్ది
మనసునేం మభ్య పెట్టవల్సిన పనిలేదని సర్దుకుని
ప్రేమపాండిత్యంకి ప్రాక్టీస్ అవసరంలేదని వదిలేసా! 

ఏదో ఆశా..

నిరాశావేదం వదన్నకొద్దీ వెంటాడి వేదిస్తుంటే
కవ్వించే కమ్మని కల్లబొల్లి కబుర్లు ఏంచెప్పను

ఆశల అంకురార్పణకి ఆదిలోనే చెదలు పడితే 
ఆశయాలనే రెమ్మలతో పూయమని ఏంకోరను

ఆవిరైన కన్నీట పెదవులు ఆరిపోయి పగిలితే
ఆనందం ఆమడదూరంలో ఉందని ఏంచూడను

నిజాలన్నీ నిర్వికారంగా నవ్వి బేలగా చూస్తుంటే 
మంచికాలముందని అబద్ధపు భరోసా ఏమివ్వను

అక్కరకురాని ఆవేశం అదునుచూసి మరీ ఆడితే
అదుపు తప్పవద్దని అంతరంగాన్ని ఎలా ఆపను

అహర్నిశలూ ఆలోచనలతో మెదడు తపనపడితే
అద్భుతమే జరిగేనని వెర్రీఅశతో ఎదురుచూస్తాను!   

వలపుచెర

వసంతమై నీవు ఉరకలు వేస్తూ వచ్చి వాలితే
మల్లెలతోటలో కోయిలనై నేను పాడుతుంటాను!

నిండు పున్నమి వెన్నెలవై నువ్వు విరబూస్తే
చంద్ర కిరణకాంతులు విరబూసే కలువనౌతాను!

వేసవిమాటున చిరుజల్లులా నీవు వర్షిస్తానంటే 
ఏడురంగుల ఇంద్రధనస్సునై వెల్లివిప్పారుతాను!

వలపు సంగీతానికి పల్లవిగా నీవు జతకూడితే
నర్తించే మువ్వనై సరాగపు చిందులు వేస్తాను!

మమతానురాగాలను మనసువిప్పి రుచిచూపిస్తే
మనసున్న మగువగా నిన్ను చేరి మైమరిచేను!      

నీ శ్వాస ఉచ్ఛ్వాస నిచ్ఛ్వాసలు నేనే అన్నావంటే 
మనిరువురి ప్రేమకి ప్రాణము నేనై ఊపిరిపోస్తాను!

ఏడేడు జన్మల జతే కాదు, సర్వం నేనని పలికితే
వలపుచెర బంధీనై ప్రేమకు పర్యాయ పదమౌతాను!
  

అక్షరాభయం

ఒకమారు రెండు అక్షరాల "ప్రేమ"ని

మూడు అక్షరాల "మనసు"తో తెలుప

నాలుగు అక్షరాల "ప్రవర్తన" బయటపడి

ఐదు అక్షరాల "అనుభూతులు" మిగిల్చి

ఆరు అక్షరాల "పరాజితపాలు" చేస్తేనేమి

ఏడు అక్షరాల "అనుభవసారము" వచ్చె..

ఎనిమిది అక్షరాల "పరిజ్ఞానసామ్రాజ్యపు" పట్టాతో

తొమ్మిది అక్షరాల "ఆశలసౌధాశిఖరము" ఎక్కితే

పది అక్షరాల "పరిపూర్ణజీవితనెలవు" అగుపించె!

పరిపక్వతని పదిఅక్షరాల్లో చూసి పద్మార్పిత నవ్వ..
అక్షరం అజ్ఞానాన్ని తొలగించే అక్షయపాత్రగా వెలసె!  

తప్పు??

గాజుముక్కలే కొన్ని గుండెని గుచ్చుతున్నాయని
మోము అందాన్ని చూసి మనసుని అంచనావేసి
మదిని ముక్కలుగా విరచి బంధాన్ని బీటలుచేస్తే
అది తన ఉనికిని చూపడమే తప్ప తప్పు కాదు
నిన్ను తన ఉనికిలో చూడాలనుకోవడం నీ తప్పు

లోకం లోటుపాట్లు ఎంచి మన లొసుగుల్ని దాచి
మన తప్పేం లేదని నిందలు ఎదుటి వారిపై వేసి
సొంత సమస్యల్ని సోమరిపోతువై గాలికి వదిలివేస్తే
ఒంటరితనమే నీకు శత్రువైన తప్పు దానిది కాదు
పరిణితి చెందకనే అంచనాలతో అడుగేయడం తప్పు

వ్యధలు వేడుక చేసుకుంటున్నాయని వేసారి వగచి
ప్రయత్నం చేయకుండా ఫలితం లభించలేదన్న కసి
మదిలో నింపుకుని రాని వినలేని రాగాలు ఆలపిస్తే
పట్టుదల లేకపోవడం తప్పు కాని విధి తప్పు కాదు
వచ్చిన పని చేరవలసిన గమ్యాన్ని మరవడం తప్పు