ఏదో చేసిపో..

నీ అచ్చట్లు ముచ్చట్లు కరువైనాయంటూ 
ఎద ఎగిరెగిరి ఆగలేక కొట్టుకుంటుందయ్యో
ఏడనున్నా వచ్చి సందిట్లో సవ్వడే చేసిపో!

నీ సురుక్కు చూపులే నన్ను కానలేదంటూ 
నల్లమబ్బు కాటుకెట్టిన కళ్ళు మండెనయ్యో
వరదలా వడివడిగా వచ్చి నన్ను వాటేసుకో!

నీ లేత ముళ్ళ మీసాలు చెవి నిమరలేదంటూ
రవిక బిగువై రాగాలు శృతి తప్పి పాడెనయ్యో
పరువపు శంఖాన్ని తమకమే తగ్గేలా ఊదిపో!

నీ తుంటరి సైగలు కసితో కవ్వించ లేదంటూ
నారుమల్ల చీర నడుముజారి గోలచేసెనయ్యో
బుట్టెడు మల్లెలతో వచ్చి బాగా బుజ్జగించుకో!

నీ బెరుకుతనమేదో బిడియాన్ని బంధించెనంటూ
పెదవులే విరహవయ్యారంతో వంపు తిరిగెనయ్యో
మదనుడి కైవసపు మంత్రాలు వచ్చి వల్లించిపో! 

ప్రేమలో పీ.హెచ్.డీ

పొంగేటి పరువాల పట్టా చేతబట్టుకుని
మిడిసిపాటు వయ్యారంతో ప్రేమించబోతే
వలపుల ఓనమాలు చేయిపట్టి దిద్దించి
ఒడిలోన వేడి సెగరేగితే నిగ్రహమంటావు! 

మురిపాల ఈడు కంటపడనీయక దాచి

ఆశలే అణచి అలరించక అత్తర్లే చల్లబోతే 
సరసాక్షరాలు సరిగ్గా వ్రాయమని సైగచేసి  
కుసుమించే గంధమని తనువు తడిమేవు!

వయసు వసంతం వలపు బాణం వేయ

అందాలు హారతై నీకు దాసోహమనబోతే 
అధరపు అంకెలతో ఎక్కాలు వల్లించమని
ఎడబాటులో ఏబీసీడీలు నేర్పుతానంటావు!

అవునంటే కాదనే భోధనలతో తికమకపడి

పదాలు పైటజార్చి నిన్ను పెనవేసుకోబోతే 
హద్దులు అన్నీ చెరిపేసి ముద్దులెన్నో ఇచ్చి 
మొత్తానికి ప్రేమలో పీ.హెచ్.డీ చేయించావు!     

గాజుల సవ్వడి..

గాజులు తొడుక్కుని గదిలోన కూర్చో అంటూ
గలగలా వాగేసి స్త్రీని బలహీనురాలంటే ఎలా?

చిన్నప్పుడు విన్న తల్లి చేతి గాజుల సవ్వడి
ఉదయాన్న లేలెమ్మంటూ మేల్కొల్పిన ధ్వని
గోరుముద్దలు తినిపిస్తూ బుజ్జగింపులా రాగం
నిన్ను జోలపాడి నిద్ర పుచ్చుతూ చేసే శబ్ధం 
అమ్మ చేతి గాజులు దీవించు నిన్ను అలా..
తల్లిచేతి గాజులు ఎప్పుడూ మ్రోగాలని కోరుకో
అవి మ్రోగినంత కాలం తండ్రిప్రేమకి కొదవులేదు
తల్లితండ్రులు ఆశీర్వాదం లేనిదే నీవు ఎదగవు!

భార్యా చేతిగాజుల సవ్వడి గురించి ఏం చెప్పేది
వేచిన చేతులు తలుపు తీసును చిలిపి సడితో
వేడి కాఫీ చేతికి అందిస్తూ మనసున ఒదిగేను
వంటింటి నుండి ఘుమఘుమలాడు గలగలలు
రాత్రివేళ మ్రోగు కొంటెగా కవ్వించు మువ్వలా..
భార్యచేతి గాజులను బహుగట్టిగా ఉండాలనుకో
అవి మ్రోగినంత కాలం నీ ఉనికికి ఢోకా లేదు
చేతిగాజులు పగిలి మౌనమే రోధిస్తే నీవుండవు!   

సోదరిగాజుల ధ్వనిలో ఉన్నాయి వాదోపవాదాలు
నీ నుదుటిపై బొట్టుపెట్టి కట్టును రక్షాబంధనాలు
కూతురి చేతిగాజులు నాన్నా అంటూ మదినితాకి
అత్తారింటికి వెళుతూ కంటనీరు పెట్టించి తడిమేను
కోడలి గాజులే కొడుకు పెదవిపై విరిసె నవ్వులా..
సోదరి గాజుల సవ్వడితో రక్తసంబంధాన్ని పెంచుకో
కూతురు కోడలి సడి విననిదే అనుబంధమే లేదు
ఈ గాజుల సవ్వడి లేక నీవు నిరాధారమయ్యేవు! 

నింద వేయకే..

చిరుగాలీ తుంటరి చిగురాకులా సడి చేయకే
నునుసిగ్గుతో తలవాల్చిన నా కనుదోయలకు
తెలియని ఆశలేవో చూపి ధైర్యాన్ని ఎర వేసి 
నగుమోము పై ముంగురులను కదలనీయకే!

చలివెన్నెల జాబిలీ ఎదనుతట్టి నిదుర లేపకే
తారలతో నీవు తాళలేక విరహం నాలో రేపి
ఎదురు చూసిన గుండె గుబులుగున్న వేళ
మేఘాల్ని తరిమి నన్ను వీధి పాలు చేయకే!

చలువ చందన పరిమళం చిలిపిగా పూయకే
ఏకాంతం కోరుకునే ఇరువురి హృదయాలకు
కనులవిందు చేస్తానని కల్లబొల్లి కబుర్లు చెప్పి
కలవర కలువ నయనాల కునుకు దోచేసుకోకే!

మేను హొయలు వన్నెల బిగువులు చూడకే
నిండైన నా వయ్యారాలని నీ వర్ణనలో చూపి
కలలను కనుల ముందుంచి అతనిలో కసిరేపి
కవ్వించింది నేనంటూ నిందను నా పై మోపకే!     

ఏమిటిది!?

మధుర జీవితమే దరిచేరి తీయగా నన్ను తాకి  
క్షణక్షణం మదికి మరింత దగ్గర అవుతానన్నది!

సంధ్యవేళ నీ ఊసులేమో వింజామరలుగా వీస్తూ
రాత్రివేళ జ్ఞాపకాలను ఊరేగింపుగా తెస్తానంటుంది!

ఊపిరితీసి వదలబోవ నీ పరిమళం నన్ను చుట్టేసి
పులకరింతల కబురై వచ్చి గిలిగింతలు పెడుతుంది!

నా ఎద ప్రాంగణం అంతా నీవు పెనవేసి వీణ మీట  
హృదయసవ్వడేమో నీ మాటల్ని పాట పాడుతుంది!

ఎందుకు ఈ అసంకల్పిత అవినాభావాలు అనుకుంటే
వెర్రిదానా వలపని నీ వలపు నన్ను కౌగిలించుకుంది!

వలపు మంట మోజు ఏమిటో రుచి చూసి చెప్పబోతే
నీ విరహంలో నేను కాలుతూ నిన్ను కాల్చ వద్దంది!
 
ఇది భ్రాంతా లేక బంధమా అనుకును మీమాంసలో
ఆలోచనలన్నీ నువ్వు నా సొంతమని ధృవీకరిస్తుంది!

నిర్లిప్త పయనం..

ఇదేమి ప్రయాసా పోరాటమో తెలియకున్నది
స్వప్నాలు నిజం చేసుకోవాలన్న ప్రాకులాటలో
సీతాకోకచిలుక ఉన్న రంగులన్నీ కుదవుపెట్టి
తన అసలు రంగు వెలసిపోయేలా చేసుకుంది!

తన నిశ్చింతని వదలి సుఖాలను అన్వేషిస్తూ 
ఆలోచనలే ఊపిరిగా చేసుకుని నిశ్శబ్ధ హోరులో
గుండె చేసే చిన్న ధ్వనికి సైతం బెదిరి తృళ్ళిపడి    
కళ్ళ నుండి జారుతున్న మౌనరాగం వింటుంది! 

తన భావలు బయటపడలేక రాక శ్వాసలో ఆగి
తనకైన గాయాలు ఎవరికీ కనబడనీయక దాచి 
ముందు చూపంటూ ఏమీ లేక వెలుగు కానరాక  
నీడనే నేస్తంగా చేసుకుని నలుగురితో నడుస్తుంది!

జీవన పజిల్

జీవితం ఒక రంగుల రూబిక్స్ క్యూబని తెలిసె
చెల్లాచెదురుగా పడున్న రంగుల చతురస్రాలని
వరుసక్రమంలో ఆకర్షించేలా సర్దబోవ అనిపించె
చూస్తే ఇంపుగా ఉండి ఆడుకునే ఒక పజిలని
అటుదిటు తిప్పి సరిచేస్తే అన్నీ ముక్కలేనని!

జీవితాన్ని మక్కువతో మొక్కి కొనసాగితే తెలిసె
ఒకేరంగున్న ఘనాలైన ఒక్కచోట కలిసుండవని
చూడబోవ త్రిమితీయ రూపాలతో తికమక పెట్టి
పారాహుషార్ అంటూ సంకేతాలు అందిస్తాయని
చదువబోతే అన్నీ అర్థంకాని కోడ్ భాషాక్షరాలని!

జీవితంలో సమస్యలు స్పష్టంగా కనబడితే తెలిసె
బ్రతుకైనా పజిలైనా పరిష్కరించాల్సింది మనమని
జనాలు ఎదుగుతుంటే నాలుగు రాళ్ళురువ్వి నవ్వి
వీలుకుదిరితే క్రిందకు దించే ప్రయత్నమే చేస్తారని
కష్టాలని కాలితో తన్నితే జీవితం కుదుటపడునని!

పధకాల ప్రియుడు

నా రాకుమారుడవని ఎదను ఇచ్చి ఎదలోన దాగుండమంటే
పరువపు ఎత్తుపల్లాలు చూసి ఎత్తుపోతల పధకమే వేసావు!

ఉన్నతమైన ఊసులే చెప్పి ప్రేమికుడిగా ఉపాధి పొందమంటే
ఊహకందని ఊసులతో ఊపిరాడని ఉపాధి హామీ ఇచ్చావు!

మనువాడి ఆలిగా చేసుకుని అనురాగాన్ని కురిపించమనంటే
ఇదిగో అదిగో అంటూ అందీ అందని అభయ హస్తమిచ్చావు!

విజ్ఞానం ఉంది విద్యలెన్నో భోధించే వివేకవంతుడు అనుకుంటే
విర్రవీగే నైపుణ్యాన్ని చూపి విద్యోన్నతి పధకం అంటున్నావు!

సొగసుగాడి యవ్వారం చూసి శోభనంలో సున్నుండలు పెడితే
శృంగారమే కరువాయెనని పనికి ఆహారపధకం ఎందుకన్నావు!

సర్దుకుపోయి ఏదో ఒకగూటి పక్షులుగా కాపురం చేద్దామంటే
గుడిసెకన్నా గుండే పదిలమంటూ స్వగృహ పధకమనేసావు!

నేలపై నిలకడతో నిశ్చింతగా ఉండు నింగిలోకి ఎగిరిపోవద్దంటే
చేతిలో చిప్ప పెట్టి ఉడాయించి ఉడాన్ పధకాన్ని పాటించావు!

వ్యధాప్రవాహం..


నీకు సరిహద్దులంటూ ఏమీ లేవుగా
ప్రవహించు కన్నీరా ప్రవహిస్తూనే ఉండు
హృదయ వ్యధలన్నీ తీరేలా ప్రవహించు


నీవు కంట జారితే వేదనలు కరిగేను
నీకు నేనేం గిరిగీయలేదుగా పొంగుతూ 
సగం ప్రవహించి ఆగే నదిలా కాక 
సాగరంలా ఉప్పొంగి రోధించు...


కనుల భాషను కన్నీటి రూపంలో చెప్పి
వేదన తీరి మది భారం తీరేలా రోధించు
లోపల బడబాగ్నిని ఎవ్వరూ చూడలేరు
కనురెప్పల కదలికతో నువ్వు కాంచి చల్లార్చు!

నన్ను మరువకు

మధుర జ్ఞాపకాలనే హృదయ పల్లకీలో ఊరేగించి
మనసంతా నిన్నే నింపుకున్న నన్ను మరువకు!

కొంత కాలానికి నీవు వేరొకరి గుండెలో కొలువైనా
నా గుండె సవ్వడై కొట్టుకుంటావు ఇది మరువకు!

ప్రకృతి అందాల పూలపానుపుపై నీవు పవళించినా
పరిమళమంతా నాశ్వాసలో దాగుంటుంది మరువకు!

యవ్వనం జోరులో పరువపు మత్తులో బంధీవైనా
విషాదపు ఎండలో నీ భాస్వామినౌతాను మరువకు!

పరిస్థితులు తారుమారై గతులుమారి మనం వేరైనా
కంట్లో ఉన్న నీ ప్రతిరూపాన్ని ప్రేమిస్తాను మరువకు! 

నీవులేక..

అసలేం అర్థం కాదు అంతూ చిక్కదు
నీకు నాకున్న బంధమేమో తెలియదు
నాతో నీవుంటే నిండుపున్నమి జీవితం
నీవు దూరమైతే ఊపిరి నిండా శూన్యం!

క్షణాలన్నీ శత్రువులై పగబట్టెనని తెలీదు
మది మెదడు కలుషితమైనా కానరాలేదు
నీవులేక చెప్పుకున్న ఊసులే చిన్నబోయె
చెప్పాలనుకున్న మాటలేమో మూగబోయె!

గమ్యం దారిలో గల్లంతై అడుగు పడ్డంలేదు
నీడ కూడా వదిలేసె అందుకే వెలుగులేదు
నిర్మానుష్యం జీవితంపై పెత్తనం చెలాయించి
నాకునే అపరిచితురాలినైతి నీకై ఆలోచించి!

ఎడబాటుతో వేదనింత దగ్గరౌతుందనుకోలేదు
గుండెమంట చల్లారే మార్గం తెలియడంలేదు
నాతో నీవు లేక మరణం నన్ను తాకనంది
జీవించడం చేతకాని బ్రతుకు నరకంలాగుంది!

వృక్షవేదన..

మట్టితల్లి ఎదను చీల్చుకుని మొలకగా నేను పురుడు పోసుకుని మనుషులందరికీ ఎంతో సేవ చేసుకుని మహావృక్షమై ఎదగాలని ఆశపడితినో లేక నేను అందమైన కలనే కంటినో తెలియక పోయె నా ఈ గుండెఘోషను తీర్చు మానవజాతే లోకంలో కొరవడిపోయె! మమకారం మరచి అవసరానికి అన్నింటా వాడుకుని నన్ను పీకేసినా అమ్మలా మిమ్మల్ని చూసుకుంటూ ఆకలి వేసిన నాడు ఆహారమైనా సేదతీరేవేళ మంచమై, చేతకాని నాడు చేతికర్రగా మారి ఊతమిచ్చాను పాడుగాలిని కడుపులో నింపుకుని ప్రాణవాయువు మీకు ఇస్తున్నాను! మలినం లేనట్టి మనసుతో పచ్చగా ఎదిగి అందరి ఇచ్ఛా కావాలని బ్రతుకంతా మనిషితోటే పయనమై చితిదాకా మీతో కలిసుండాలని కంకణం కట్టుకున్న నాపైనే కక్షగట్టి నరుకుతుంటే కట్టెనై కాలుతున్నా భగవంతుడే కలిపిన బంధములే ఇదని సర్దుకుని గాలినై వీస్తున్నా! మతలబులతో ముడిపడ్డ మనిషి నాకు పుట్టెడు కష్టాలు కలిగించినా ఓర్పుతో అన్నీ సహించి అక్కున చేర్చుకుని మీకు నీడను ఇచ్చినా వేరులో దాచిన ఔషధాన్ని ఇస్తి, నా కొమ్మని నీకు ఆయుధంగా చేస్తి ఇన్ని చేసిన నన్ను మీరు చంపుతుంటే నేలరాలుతూ లోలోన రోధిస్తి! మంత్రం ఏదో జరిగిపోయి మాయతో రెండు చేతులు నాకు మొలిస్తే నా ఒంటిపై నీ చేయి పడనీయక వృక్షమై నీకు భిక్ష అయ్యేటి దాన్ని మానవా.....మనసు ఉన్న మనిషివి కదరా నీవు ఇకనైనా మారవా అంకురార్పణ మొదలు అణువణువూ నీకే అర్పితమని తెలుసుకొనరా!

నీ బలాత్కారం

రెండు తొడలు మధ్యలోంచి తన్నుకునొచ్చి
ఆకలని ఏడుస్తూ రొమ్ములు రెండూ పీల్చి
కడుపునిండితే నువ్వు బోసినవ్వులు రువ్వి
జన్మతః స్వార్థంతో పెరిగి పెద్దదైన నీ ఒళ్ళు
ఆడదానిపై ఆధారపడ్డ పరాన్నజీవివి నువ్వు!

పెరిగినాక మీసాలు గెడ్దాలు నీకు పుట్టుకొచ్చి
అవయవాలు ఎదిగి ఆకలి ఆకారాలు మార్చి
ఆడది కనపడితే ఆత్రుతతో పెరుగు నీ కొవ్వు
కనపడని అందాలకై వెతుకుతాయి నీ కళ్ళు
జన్మస్థలమైన అంగానికై ఆరాటపడేవు నువ్వు!

ఆ ఆరాటంలో మగబుధ్ధి వక్రించి కోరిక పైకొచ్చి
నెరవేర్చుకునే నెపానికి భీభత్స మార్గాలు కూర్చి
కుదిరితే వశపరుచుకుని లేకుంటే బలాత్కరించి
ఆమె కట్టూబొట్టూ రెచ్చగొట్టెనను నీలోని కుళ్ళు
నిగ్రహం కొరవడి పైత్యంతో కొట్టుకున్నది నువ్వు!


చెప్పాలంటే శారీరకంగా రేప్ చేయబడ్డ ఆమె/అమ్మ
కుచితవైఖరితో మొత్తం బలాత్కరించబడ్డది నువ్వు!  

ఏకమైనాము..

పలుకరించే పదిమందిలో నేనూ ఒకదాన్నై పలుకరిస్తే
పస ఉండదని పరిపరివిధముల యోచించి ప్రియా అన
ఉదయభానుని తొలికిరణంలా నిన్ను నేను చుట్టేసానని

వేల నక్షత్రాలు నిశిరాత్రి నందు నీ పక్కన చేరి నిదురిస్తే
ఈర్ష్య పడిన నా వయసు పిల్లగాలిలా వీచి నిన్ను తాక
నీ మనసంతా కోటికాంతుల వెన్నెలవెలుగు నింపేసానని

ఎన్నెన్నో వర్ణాలు ఏవేవో భావాలను కుంచెగా మార్చి గీస్తే
ఆగనన్న ప్రతి భావంలో నేనే వివిధ భంగిమల్లో అగుపించ    
వరించిన వలపు వశం తప్పి అతిసౌందర్య రూపం నాదని

సమస్యల సాగరాన్న నిన్ను ఆటుపోట్ల అలలు ఆవహిస్తే
గాబరాపడ్డ నా మనసు నిన్ను చేరి నేను తోడున్నానన
నీ జీవితపు నావను తీరానికి చేర్చే తెరచాపను నేనేనని

నీ సర్వస్వం నేనని చెప్పలేని నీ నిస్సహాయతని ప్రేమిస్తే
నువ్వు నాకు గులామువై చేయకు సలామని నేను అన
నా ప్రతిబింబమై నన్నంటి నాలోన నిన్ను ఐక్యం చేసావు!

సెగ సలపరం

వయ్యారి నడుస్తుంటే వెనుక వెనుకే వెళ్ళి 
దాచిన దాగని వంపులకు దాసోహమయ్యి
వలపేదో పుట్టి ఒళ్ళంతా జివ్వుమన్నదని
తను తాకకనే సొగసు సెగలు రేపిందంటూ
నింద తనపై మోపి భుజం తడుముకోనేల!

కోమలి తలెత్తక తన దారిన తానెళుతుంటే
పొంగిన పసిడిపరువం పైటజార్చ పరవశించి
కన్నె ఎదపై కన్నేసి కానరాని చోట కాలగా    
చివరికి చిన్నదాని చేతికి చేపపిల్లవోలె చిక్కి
వాలుకళ్ళతో వలవేసి పట్టెనని వెటకారమేల!

సొగసరితో సావాసమని సోగ్గాడిలా ముస్తాబై
పెదాలపై నవ్వు చూసి నరాలు సయ్యిమన 
కొత్తగా శృంగారం అదుపు తప్పి గింజుకుంటే
నీలోని వేడి బండారమంతా బయటపెట్టునని  
గోటిముద్రలు తాను కోరెనని అబాసుపాలేల!

రాలిన మనసు


మనసులోనే భావాల్ని దాచి బయట పెట్టకుండా
సహించినంత కాలం నేను సంస్కారవంతురాలినే!

పండిన ఆకులే రాలిపోయే ఆకులురాల్చే కాలంలో

కన్నీరు కార్చబోవ ఋతువు మాత్రం కరువాయెనే!

మరణించిన మనసు వెతకబోవ సాక్ష్యం దొరికెనని

భావాలని బంధించి వధించాలని ఎత్తులెన్నో వేసెనే!

శ్వాస ఆగిపోవడమే మరణమంటే ఎలాగని ప్రశ్నించ

అస్వస్తతకు గురైన శూన్యహృదమే తల్లడిల్లిపోయెనే!

తనువంతా పసిడితో అలంకరించి పయనమవబోవ

పెదవులపై నవ్వు విరిసి మనసు ముక్కలై రాలెనే!

స్థిరతిమిరం..

నీ అస్థిర చంచల మనసుతో తూకమేయకు నా ప్రేమను
కవాటాలే కంపించి హృదయమే కదలాడేను గారాభంతో
అంచనాలు వేసి అధికమించి దాటేయకు అనురాగకొలను
నీ అణువణువూ కరిగేను నా అనంత ప్రేమ సామ్రాజ్యంలో
వలపువలకి చిక్కిన మనసుకి వినిపించకు అలజడులను
మూగవైన భావాలు ఆగలేనని గొంతెత్తి పాడేను ఆవేశంతో
నీ స్వప్న జగత్తుకి రంగులు అద్దమనకు నా ఆశయాలను
సరిపెట్టుకోలేనంటూ విలవిలలాడేను వివరించలేక తనలో
అదే అలుసుగా గెలుపు నీది అనుకుని శాసించకు నన్ను
నీ అందలానికి నేను సోపానం కానని చింతించకు వేదనతో
తిమిరాల ప్రమిదనని తీర్పు చెప్పి నిందించకు నా ప్రేమను
సౌఖ్యాలు సమిధలైనా అణగారిపోయే కోర్కెలేం కోరుకోను...

వలపువిశాలం..

నిండు చంద్రుడివై నీవు నా ఎదురుగా ఉంటే 
పెదవిదాటి మాటలు రాక మౌనంగా నేనుంటే 
తలపుల్లో లేవనీ కాదు నీ పై ప్రేమ తగ్గలేదు! 

నిలువెత్తున్న నీవు అదోలా నన్ను చూస్తుంటే
నాలో కూడా కోరికలు ఉవ్వెత్తున పడిలేస్తుంటే
ఆశను తెలుపలేనన్న నా సిగ్గుది తప్పుకాదు!

నింగిపైన విహంగిలా ఊహలెన్నో ఎగురుతుంటే
ఎదలో అలజడులు నన్ను గాబరా పెడుతుంటే
భావం బయట పెట్టలేకపోతే పిరికిదాన్ని కాదు!

నిశ్చల మదిలో వలపు ఎగసి ఎగిరిపడుతుంటే
గాయమగునని ఆలోచనలు హెచ్చరిక చేస్తుంటే 
వెనుకంజె వేసే వయ్యారి వగలాడిని కానేకాదు!

నిర్మలమైన ప్రేమని ఓటమొచ్చి కౌగిలించుకుంటే
బెదిరిపోయిన నువ్వు తొణకని నన్ను కాదనంటే
ప్రేమించే మనసున్నంత కాలం లోకం గొడ్డుపోదు!   

అరువు బంధాలు...

ఉమ్మడిగా ఉండడమన్న ఊసే వింతగా ఉంది
ఉమ్మడి కుటుంబాల అర్థమేంటో తెలియకుంది!
అమ్మ-నాన్న,అక్క-బావ,చెల్లి-మరిది
అన్న-వదిన,తమ్ముడు-మరదలు,మేనత్త-మేనమామ,
పిన్ని-బాబాయ్,పెద్దమ్మ-పెదనాన్న, 
తాతయ్య-అమ్మమ్మ,నానమ్మ,ముత్తాత-తాతమ్మ...
ఇటువంటి వరుసలు ఉండేవని చెబితే 
నేటితరం విచిత్రంగా చూస్తూ నివ్వెరపోతూ
మమ్మి-డాడీ, అంకుల్-ఆంటీ అనేవి తెలిస్తే చాలు
లోకంలో బంధువులకు కొదవు లేదన్న భావనలో ఉంది!
అందానికి అమ్మపాలు అరువెట్టి పోతపాల పెంపకాలు
మూతి తుడిచి ముడ్డి కడగకుండా డైఫర్స్ వాడకాలు
పుట్టిన పిల్లల్ని ఆయాలకు, క్రెచ్ లో వేయడాలు...
రెసిడెన్స్ స్కూళ్ళు, కాన్వెంట్ చదువులు, ఏవో కోర్సులు
అమ్మచేతి ముద్ద పోయే, పిజ్జా బర్గర్లైన పిండి వంటలు  
వీటితో రక్తసంబంధం అంటే ఏమిటో తెలియని దుస్థితి
ఎవరు చుట్టాలో, ఎవరు మనవారో తెలియని పరిస్థితి
ఇంకెక్కడి నుంచి పుట్టేను ప్రేమాభిమానాలు ఆప్యాయతలు?

వలపు వుత్తర్వు

జాజుల జడివానలో నన్ను ఒంటరిగా వదిలేసి
వద్దు వద్దంటున్నా వినక వెళ్ళిపోతున్నప్పుడు
తడబాటుతోనో లేక గ్రహపాటునో నన్ను తగిలి
వెళ్ళలేక నడకాపి నన్ను చూసిన చూపు చాలు
నీవు నాతోనే ఉన్నావన్న ధీమాకది దస్తావేజు!!

కలువరేకుల వంటి కళ్ళలో కన్నీరొద్దని కసిరేసి  
కలిసిరాని కాలమే కదలిపోతుందని నీవన్నప్పుడు
విరబూసిన వెన్నెలో లేక మన్మధలీలో నిన్ను లేప
కరిగి కదిలిన నీ గుండె సవ్వడుల లయలు చాలు
నీ మదిని ఆక్రమించిన అధికారిణినన్న ముద్రకి!!

ముద్దమందారలా మురిపించ నీవు మీసం మెలేసి 
తొణక్క బెణక్క మనసు బిగపెట్టి బీసుకున్నప్పుడు    
మమతే మంచులా కరిగెనో లేక నీ మనసే మారెనో
పరుగున వచ్చి గట్టిగా నన్ను వాటేసుకున్నది చాలు 
నీ నా సంగమానికి త్రిలోక అంగీకార ఆమోదమని!!  
 

ఏడుపులేదు :)

రాత్రి ఏడవలేదెందుకో తెలిసింది 
నా వ్యధలన్నింటినీ మరచిపోయి 
నిబ్బర గుండెతో తల వాల్చేసి.. 
నిరాశ వీడి ఓర్పుని వాటేసుకుంటే 
కలిగిన నిశ్చింతతో  ఏడవలేదు!

ప్రేమ ప్రాంగణంలో పక్షిలా ఎగిరి 
అనురాగ తీపి ఫలాలని ఆరగించి 
పువ్వుల పరిమళాన్ని ముద్దాడి.. 
నిన్నటి కష్టాలకి రెక్కలు కట్టి వదిలి 
తేలికబడ్డ మనసుతో  ఏడవలేదు!

కన్నీటినే విత్తనాలుగా విసిరేసి
ఆనందాన్ని ఉద్యానవనంగా మలచి 
నవ్వుల్ని పన్నీరులా గుప్పిటతో చల్లి..
సంతోషాన్ని దుప్పటిగా పరచి పడుకుని
గాఢనిద్రలో ఏడుపురాక  ఏడవలేదు!

ఛలో యుద్ధం చేద్దాం..

అంతరంగాలను ఆలయంగా మార్చేద్దాం
ధ్వేషంతో కట్టబడ్డ గోడల్ని తొలగించేద్దాం!

శత్రువు పేరుని పలుమార్లు తలచి రాసి
మనసున దాగిన పగను చెరిపివేసేద్దాం!

రాత్రి రహస్యంగా ప్రతిగుమ్మం గొళ్ళెం వేసి
ఒకరికొకరం కాపలా ఉన్నామని చాటేద్దాం!

భయపడుతూ హోటల్ లో బసచేసే వారిని
ఇంటికి రమ్మని ఆహ్వానించి ఆతిధ్యమిద్దాం!

ధ్వేషించుకుని ధూషించుకున్నది చాలాపి
ఆనందం అందరికీ అందుబాట్లో ఉంచేద్దాం!

అందరిదీ ఒక్కబాటేనన్న భరోసాను ఇచ్చి
నమ్మకంగా దాన్ని నడిపే తివాచీ పరుద్దాం!

అప్పుడు ఆకాశంలో ఆగలేనన్న చంద్రుడ్ని
భువిపైనే మకామంటూ రప్పించి మెప్పిద్దాం!  

మోసం..

పరాయి వారిపై పిర్యాదు ఏం చేసేది
మన అనుకున్నవారే మనల్ని మోసగిస్తే
తెలిసిన ముఖమే ముఖాన్ని చాటేస్తే..

ఈ బేలకంటి కలల్ని ఎవరికి చూపేది
కళ్ళు తెరచి చూడగా కలలే మాయచేస్తే
పరిచయాలే పరాయివైపోయి పయనిస్తే..

వెలసిన నమ్మకానికి ఏరంగు పూసేది
రంగరించిన రంగులన్నీ ఆహ్లాదాన్ని విరిస్తే
మనసున దాగిన మనసుని ముక్కలుచేస్తే..

క్షణానికి ఒక మార్పుని ఎలా నమ్మేది
అనిశ్చల ఆత్రుతని నిలకడ బంధం అనేస్తే
నీతిని నిలబెట్టి నిలువుదోపిడీ చేసి ప్రశ్నిస్తే..

పాటించని ప్రవచనాలు ఎవరికి చెప్పేది
పాపం పుణ్యమని వచ్చిన వారిని గెంటేస్తే
మోసం చేత మరల మోసపోయి విచారిస్తే..      

నాలో నాతో..

శూన్యం కళ్ళలో నాట్యమాడుతుంటే
మనసు తనువు రెండూ నలుగుతుంటే
మానస కాల్పనిక ఊహా నేస్తమా..
ఒంటరి జీవితానికప్పుడు నీవే ఆసరాకా!


స్వచ్ఛంద పరమార్థమే తెలుసుకోక
స్వార్థాన్ని అవసానపట్టి సాధన చేయక 
సతమతం అవుతుంటే మేల్కొల్పి..
నా భుజస్కంధాలకు ఊతమే నీవుకా!


సత్కార్య సంకల్పమే చేయ నెంచితే 
నా మనోవికాస విశ్వాసమే సడలిపోతే
నన్నంటి ఉండి లోకంపోకడ తెలిపి..
కనులవెలుగై నడిపించి నాలో ఏకంకా! 

ప్రణయ ప్రకృతి

మేఘాలతో మెరుపులే ఊసులాడెనేమో 
చినుకులే ధారగా కురిసి చిందులేసెనే..

వలపు వాయిద్యాలై రాగాలు ఆలపించగా 

పులకరింతలే పురివిప్పి నాట్యమాడెనే..

మచ్చటించిన మాటలతో ఎదకొలనే తడవ

ఎత్తు నుండి పల్లానికి పరవశం పారెనే..  

మురిసే నీటిముత్యాలే మోముకి సొగసులద్ద

అలలై ఎగసే ఆనందం పెదవులపై తేలెనే..

ప్రసరించే కిరణపు కాంతిలో కళ్ళు మెరవ 

మైమరచి తనువే ఇంద్రధనస్సుగా వంగెనే..

ప్రకృతల్లిన పచ్చని పందిట్లో ప్రేమకు పెళ్ళవగా

నేల మట్టివాసనలతో కమ్మని విందు చేసెనే..

ఊరటించిన కొమ్మరెమ్మలు కోటిదీవెనలు ఇచ్చి

పువ్వులనే అక్షింతలుగా చల్లుతూ దీవించెనే..

ఆ రూపం..

నిత్యం తలపులతో మ్రోగేటి గుండె లయలు
తన్మయ నర్తనతో ప్రతిధ్వనించు మువ్వలు..
  
ఊహలు తుమ్మెదలై వదనాన్ని ముద్దాడగా 
చిరునవ్వు అధరాల తేనె జుర్రుకోక ఆగునా..

హృదయంలో వలపు ఉచ్ఛ్వాసై ఊపిరి పోయ 
మరో మదిలో సుగంధభరిత నిచ్ఛ్వాస ఛాయ.. 

సరసాలతో ఆలింగనమైన ప్రణయ సామ్రాజ్యం 
విడిపోని సుందర సుమధుర సువిశాల జగం..   

ప్రేమని కనురెప్పల్లో దాచుకున్న కలువపువ్వు 
వెన్నెలై లేని కోరికల్ని రెచ్చగొడుతుందా నవ్వు..

నవరసాలు ఉన్న అమాయక ముఖకవళికలు
ప్రతిజన్మ నీవేనని చేసుకుంటున్న ప్రమాణాలు..   

నేరం..

వాహ్ వా...ఎంత అందమైన ఆత్మవంచన
కవితలని పద్యాలని పదాలు పేర్చి రాయడం
శవమై తనని తానే భుజాలపై మోసుకోవడం
అద్దాలంటి అక్షరాల్ని అమ్ముకోవాలన్న ఆశతో 
అందరూ అంధులున్న నగరంలో తిరగడం!!

పాడెకమ్మీల కర్రను వేణువుగా మలచి మీటి
శ్రావ్యమైన రాగాన్ని వినిపించాలి అనుకోవడం 
నిరాశ నిట్టూర్పులతో స్మశానమంతా నిండగా
చచ్చిన ఆశలకు ఊపిరి పోయ పూనుకోవడం 
వేదనలు పురివిప్పి నాట్యం చేస్తూ నవ్వుకోగా  
ఆనందకేళీ విలాసమే అదంటూ మురిసిపోవడం 
అంచనాల అంకురాలన్నీ చెదలుపట్టి కూలిపోగా  
అందమైన ఆలోచనలే ఆరోగ్యకరమని అల్లుకోడం 
గాయాలు సరసమని సలపరాన్ని మరీ పెంచగా    
కన్నీరు రానీయకంటూ నవ్వులో దాచుకోవడం!!
భావాల గొంతుపిసిగి ఆత్మహత్య చేసినంత పాపం   

మాతృ శోకం..

నా భారతమాత రోజూ రోధిస్తూనే ఉంటుంది
సాత్వి సీతమ్మ రోజూ అంగట్లో అమ్ముడౌతూ
కుంతీ మాత మాతృత్వం మనోవేదనపడుతూ
రాధ భక్తి భాగవతాన్ని బేరీజు వేసి నవ్వుతూ
మనుషుల మానవత్వం మంటగలిస్తే చూస్తూ..

నా దేశం శిరస్సు దినదినం వాల్చేస్తూ ఉంది
యువత నిస్తేజమై విదేశాలకు వలస వెళుతూ
నీరుగారిన నిరుద్యోగులు సోమరులై తిరుగుతూ
అవిటిదైన పేదరికం దాహం తీర్చని కుంటుతూ
అగుపడ దిక్కుతోచని అభివృధ్ధి నింగిని చూస్తూ..

నా మాతృభూమి తనలోని మనల్ని ప్రశ్నిస్తుంది
మనం కలగన్న స్వాతంత్ర్యం ఇదా అనడుగుతూ
భగత్ సింగ్ ఇది కోరెనా ఉరితాడుకి వేలాడుతూ
సుభాష్ చంద్రబోస్ చెప్పెనా ఎటో మాయమౌతూ
లేక బాపూజీ నేర్పెనా హేరామని ప్రాణం విడుస్తూ..

మిగిలింది!


ఆకాశ మేఘాన్ని తాకి ప్రేమజల్లుగా కురవక
ప్రకృతితో కూడి  పిడుగువై గుండెల్ని పిండగా
నీ ఉనికి పిడిబాకై నాలో ఉప్పెనగా పెల్లుబికె!

వలపు అలగా మారి మనసు తీరం తాకలేక
కోరికల కెరటమై మనసుని కబళించబూనితే
నిన్ను నీవే కోల్పోయి నన్ను కోల్పోయినావె!

ధరణిలా దరి చేరి నాలో నిన్ను దాచుకోలేక
ప్రణయ ప్రకంపనలను పట్టి పిప్పి చేయబోవ
నీవు నలిగి నాకు నేనే శత్రువై సాక్షాత్కరించె!

చీకటి హృదయంలో జ్యోతివలె వెలగడం రాక
ఎగిసిపడే జ్వాలవై హృదయంలో మంటలురేపి
నీవు కాలి నేను కాల మిగిలింది బూడిదాయె!

వచ్చి వెళ్ళిపోకు..

ఇదిగో వచ్చి అంతలోనే వెళ్ళిపోతాను అనకు
వసంతకాలం వచ్చి క్షణాలేగా అవుతున్నాయి  
గాలి పరిమళం మారి మది పులకరించబోయె
ఊపిరి ఉల్లాసమెక్కి మత్తుకళ్ళే అరమోడ్పాయె 
నేనేం చెప్పనైనా లేదు నువ్వేం విననైనాలేదు  
అంతలోనే సద్దుమణగనీయక చల్లగా జారిపోకు!

తారలింకా నీతో ఊసులాడనేలేదు వెళతాననకు
వస్తున్న చంద్రుడేమో నిన్నుచూసి చిన్నబోయి
మన్మధుడ్ని కోప్పడగా ఓరగా రతి నిన్నుగాంచె 
వలపురాగిణులు వయ్యారంగా నిన్ను చుంబించె
నేనది చూసి ఈర్ష్యపడి కౌగిట్లో కట్టిపడేయనేలేదు   
అంతలోనే చలించి మతి మారెనని మాయమవకు!

తీరని దాహం తీర్చక అలజడికి ఆస్కారమివ్వకు
మనసులు రెండూ ముడిపడి పరిభ్రమిస్తున్నాయి
ప్రణయమేను పరిపక్వతతో నాట్యమాడ పురివిప్పె
అదిచూసి నింగి నేలను రమ్మని రాయబారమంపె
రసికత రంగులు ఇంకా పూర్తిగా పులుముకోలేదు     
అంతలోనే అలిగి ఆగలేక వంకలు వెతికి వెళ్ళిపోకు!

అ'సంతృప్తి

నా పయనం మరియు గమ్యం నీవైనప్పుడు
నీవు లేకుండా జీవించమనడం న్యాయమా?

నా ఒంటరితనం నిలదీసి ప్రశ్నిస్తున్నప్పుడు

నీవే సమస్తమని నా అసమర్ధతకి తెలుపనా?

నా అభిరుచుల ఆశలపందిరై నీవున్నప్పుడు

నిన్ను ఆశించరాదని ఆంక్షలు పెడితే ఎలా?

నా తనువూ ఆత్మా నావే అనుకున్నప్పుడు

నాలో నేను లేనేలేనని అంటే అది అబద్ధమా?

నా రక్షణకవచంగా నీ ఉనికి ఉంటున్నప్పుడు

నీ నా శరీరవాంఛలు చేస్తున్నవి పెద్ద నేరమా?

నా తృష్ణకు సంప్రాప్తి మన సంగమమైనప్పుడు

నేను ఇక్కడ నీవక్కడ ఉండడమే జీవితమా? 

జన్మసార్థకత..

నాలో నేను సేదతీరే గదులు ఎన్నో..
ప్రతి గదికీ వివిధ విశ్లేషణలు వివరాలు 
కొన్ని గదులు క్రొత్త సామాగ్రితో కులుకగా 
మరికొన్ని విరిగిన వాటితో చెల్లాచెదురుగా
నే రాసే అక్షరాల్లా..కాదు నా మనసులా!

ఖాళీగా ఉన్నాయి కొన్నిగదులు గొళ్ళెంవేసి

గొంతులోని మాటలు లోలోపల ధ్వనిస్తూ.. 
గోడలేమో వెలసిన రంగుతో వెలవెలబోతూ
భావాలు భాష రాక మౌనంగా సమ్మె చేస్తూ
ప్రతీకారం తీర్చుకో రాక లోలోనే దౌడెడుతూ!

ఈ తెలియని తర్కవిసర్జనలో పొరలు ఏర్పడి   

ఆ రహస్య పొరల మధ్య నవ్వు ఆవిరైపోయి
గడచినకాలపు స్మృతులు మరుగునపడగా..
అనుబంధాలు ఆప్యాయతలూ అంతరించినట్లు
చందమామలో మచ్చలా కనబడీ కనబడనట్లు!

నేను మాత్రం తొణక్కబెణక్క నిలబడి ఉన్నాను

కుళ్ళిన సంప్రదాయాలని చంపలేక పాటించరాక 
విక్రయిస్తున్నా వాదన్లని వ్యధలతో గెలిపించలేక
గులాబీరంగు శరీరంలో మూసి ఉన్న గదుల్లో..
విచ్ఛిన్నమవని విలువైన గదులకి తాళమేస్తున్నా!

గోప్యంగా దాచుకున్న సంస్కారం పెరిగి పెద్దదై..

చిరిగిపోతున్న మానవత్వానికి ఊపిరిపోయాలని
ఈ జన్మకు సార్థకత కూర్చి ఋణము తీర్చాలని! 

భామాప్సర..

ఒళ్ళంతా కళ్ళు చేసుకుని వెతమాకు తిలోత్తమని కానంటే
నీ మేను చూడ వేయికళ్ళు చాలవే వలపువిపంచీ అంటావు!

మునినే మురిపించి మాతృత్వ రూపినైన మేనకని కానంటే
నీ కామకోరిక తీర్చేటి కల్పతరువంటి కామాక్షిని అంటావు! 

ఇంద్రియాలను రెచ్చగొట్టి కవ్వించే రంభను అసలే కానంటే
 నీ ఇష్టానుసారంగా అన్నీ అమరిన అందాలరాశిని అంటావు!  

విశ్వామిత్రుడి ఉర్వుల నుంచి ఉద్భవించి ఊర్వశిని కానంటే 
నీ ఊహల్లో ఊపిరి పోసుకున్న మోహినీనయగారిని అంటావు!

మాయచేసి మరులుగొల్పి మోహంలో పడేసే మోహిని కానంటే
నీ ప్రాణం నిలిపే అమృతభాంఢమే నా అణువణువని అంటావు!

అప్సరసల అందాలు ఏ కోణంలోను కానరావు నాలో అనంటే
నీవు నాలో చూసేది ఆత్మసౌందర్యం అప్సరోభామిని అంటావు!

ముందస్తు చూసేది మోమునే కాని మనసుని కాదని నేనంటే
నీ మనసే నాదైనప్పుడు సాక్ష్యమెందుకే సమ్మోహినీ అంటావు!

అవ్యక్త భావాలు ఆశ్రువులుగా రాల్చలేక అక్షరాలుగా రాస్తానంటే
 నీ అక్కున చేరిన అన్నీ మరిచెదవే మదికమలరమణీ అంటావు! 

మార్చి పాడవే కోయిలా..



రాతిరివేళ రగిలి గొంతు చించుకోకే కోయిలా
కొత్తరుచులు తెలియనప్పుడు నీవు పాడితే
నాడు కమనీయం అదే సర్వం కడు రమ్యం
పాతబడి నేడా రాగం వెగటుపుట్టి కర్ణకఠోరం!

నీ గళానికి కొత్తరాగమేదో నేర్పించు కోయిలా
శృతి రాగం తాళమంటే వినే వారు లేరెవ్వరు
వెర్రి పాశ్చాత్య వ్యామోహంలో గెంతులేస్తున్నాం
నీకు కూడా పాప్ రాగాలతో షేక్ సమంజసం!

పిలవని పిలుపుగానైనా ప్రేమతో రాకే కోయిలా
రాగానికి కొన్ని రంగులద్దుకుని తూగుతూ రావే
గళంతో పనిలేదు వేషాన్ని మార్చి గెత్తులేయడం
బ్రేక్ డాన్సులంటూ స్టెప్పులు వేస్తూ అరిచేయడం!

తొలకరీ పాటనే పరవశాన్న పాడబోకే కోయిలా
వినీ వినిపించని పదాలు పాడుతూ కేకలు పెట్టు  
గుండెకోత ఆక్రందనల్ని కేరింతల్లో కలిపితే క్షేమం
ఏగూటి పలుకులు అక్కడ పలకడమే న్యాయం!

కన్నులతో చూసేది..


అర్పితా నీ అసలు రూపం ఏదంటే
ఎన్నని తెలిపేది ఏమని వర్ణించేది?
అస్తిత్వమైన అందచందాలను చూపి
అసలందాల్ని ఎలా అనాకారిని చేసేది!

అవయవసౌష్టవంలో అప్సరసనంటే

ఆవురుమనే ఆశతోడేళ్ళనెలా ఆపేది?
అభిమానమని పైత్యానికి ముసుగేసి
పై పైనపడి పేట్రేగితే ఎలా తట్టుకునేది!

అరమోడ్పు కళ్ళ పద్మనయనినంటే

కసిరేగిన కోర్కెల్ని ఎలా చల్లబర్చేది?
నాజూకైన నడుము వంపును చూసి
కామం పుట్ట కావరమెలా కత్తిరించేది!

అధరాలే కెంపులై అలజడి రేపెనంటే

కాదన్న నాకే కన్నుకొడితే ఏంచేసేది?
పసిడిమేను మేలి మెరుపని మురిసి
కనబడితేనే స్నేహమంటే ఎలా నమ్మేది!

మదిగదిలో...

నిన్నే తలచి నిశ్శబ్ధాన్ని కోరుకునేవేళ
విరహ సంద్రాన్ని ఆనంద భాష్పాలతోనో
కలల వర్షాన్ని కన్నీటి బిందువులతోనో
ఎడబాటుతో ఏక కాలంలో నింపేస్తావు!

తరచి తలచి మదివలపు తలపు తీసేవేళ
నా ఆయువుకి ఆశలరెక్కలు తొడుగుతూనో
ఆశలకి అందమైన కలలపాన్పు పరుస్తూనో 
శ్వాసకు గంధపు పరిమళాన్ని అద్దుతావు!

ఎద భారమై నీకై ఎదురు చూస్తున్న వేళ
నా వొంటరి కాలాన్ని నీ స్వప్న కౌగిలితోనో
అలసిన కనురెప్పలకి ఊహలరెక్కలతోనో    
వాడిన మదిపువ్వుని పునర్జీవింపజేస్తావు!

మదిదాగిన నిన్ను కంటికి పరిచయంచేయ
మదిన మహదానందమని కునుకుతీసెవు!

ప్రేమపండుగ..

విరహం తాళలేను వీడిపోకంటూ విచిత్ర విన్యాసాలతో  
వినాయక చవితినాడు విఘ్నమేలేదంటూ మొదలెట్టి
ఉన్నప్రేమ చవితిచంద్రుడి ముందు కుమ్మరించినావు!

తిరుగులేదు మనకని తిధిలేని తిరుగుబోతులా తిరిగి
రామనవమి తరువాత తాళికడతానంటూ రోజుల్లెక్కెట్టి
హోళీకి ముఖాన్న రంగులద్ది మాయతో మభ్యపెట్టావు!

నేనుంటే ప్రతీరోజూ పండుగని లేదంటే రోజు శివరాత్రని 
చలికి సరసం నేస్తమంటూ సంక్రాంతినాడు ముద్దుపెట్టి 
నాగులపంచమికి నన్నల్లుకుని నవరాత్రి దేవినన్నావు!

వలచివస్తి వరలక్ష్మీవ్రతం ఎందుకు వరమియ్యి చాలని 
దసరాకి దశతిరుగునని దరిచేరి దాసోహమై దణ్ణాలెట్టి   
మాఘమాసంలోనే ముహూర్తాల్లేవని మూగనోమట్టావు!

దీపావళి వెలుగులో దిగులు పడుతున్న నన్ను చూసి
కార్తీకపౌర్ణిమ వెన్నెలలా విరబూసి తాపాన్ని చల్లారబెట్టి
ప్రేమికులకు పండుగలతో పనేలని పొదివిపట్టుకున్నావు!

అప్రయోజనం!


మెరిసే మోజులపై మనసుపడి
అందక అలజడైన అంతరంగంలో
ఆగే భావాలు వెతకడం ఆవేశం!


మమతానురాగాలు మాయమైన
ఇరుకు మనసుల జనారణ్యంలో
ఆత్మీయత వెతకడం అనవసరం!


అలసినానన్న అస్తిత్వాన్ని దాచి
అలిగిన అమాయకపు ఊహలలో
జ్ఞాపకాలను వెతకడం అనిశ్చలం!


జ్ఞానం ఇచ్చిన పుడమిని విడిచి
జీవం లేని రాతికట్టడ నగరాలలో
ఆశల దారులు వెతకడం అవివేకం!


సాంప్రదాయపు సంకెళ్లను త్రుంచి
కొత్త ఫ్యాషన్ ప్రవాహపు మత్తులో
సహజత్వాన్ని వెతకడం అజ్ఞానం!

స్వగతం..

తనని తాను అభివర్ణించుకునే ప్రక్రియలో
తెలియకుండా కప్పెడుతున్న లోపాలెన్నో

ఊపిరి గతులని శిల్పంగా మార్చే పనిలో
ప్రజ్వరిల్లలేక ప్రకంపిస్తున్న వాస్తవికతలెన్నో

పత్రంపై వొలకలేక బెట్టుచేసే తాపత్రయంలో
లోన దాగిన తన్మయత్వపు ప్రకంపనలెన్నో

భావ తృష్ణకి భాష్యం నేర్పే కుతూహలంలో
మౌనంగా కరిగిపోతున్న రహస్యజడులెన్నో

లేని రాచరికం చూపే అడుగుల సవ్వడిలో
పగిలిన పాదాలు చూపలేకున్న మరకలెన్నో

తడారిన తపనను చిగురింపచేసే ఆరాటంలో
స్థానభ్రంశం అయిపోతున్న అంకురార్పణలెన్నో

నిజాలని దాచాలన్న నిరంతర ప్రయత్నంలో
నీడా తోడు రాక మారిన నైసర్గిక రూపాలెన్నో!