అ'సంతృప్తి

నా పయనం మరియు గమ్యం నీవైనప్పుడు
నీవు లేకుండా జీవించమనడం న్యాయమా?

నా ఒంటరితనం నిలదీసి ప్రశ్నిస్తున్నప్పుడు
నీవే సమస్తమని నా అసమర్ధతకి తెలుపనా?

నా అభిరుచుల ఆశలపందిరై నీవున్నప్పుడు
నిన్ను ఆశించరాదని ఆంక్షలు పెడితే ఎలా?

నా తనువూ ఆత్మా నావే అనుకున్నప్పుడు
నాలో నేను లేనేలేనని అంటే అది అబద్ధమా?

నా రక్షణకవచంగా నీ ఉనికి ఉంటున్నప్పుడు
నీ నా శరీరవాంఛలు చేస్తున్నవి పెద్ద నేరమా?

నా తృష్ణకు సంప్రాప్తి మన సంగమమైనప్పుడు
నేను ఇక్కడ నీవక్కడ ఉండడమే జీవితమా? 

జన్మసార్థకత..

నాలో నేను సేదతీరే గదులు ఎన్నో..
ప్రతి గదికీ వివిధ విశ్లేషణలు వివరాలు 
కొన్ని గదులు క్రొత్త సామాగ్రితో కులుకగా 
మరికొన్ని విరిగిన వాటితో చెల్లాచెదురుగా
నే రాసే అక్షరాల్లా..కాదు నా మనసులా!

ఖాళీగా ఉన్నాయి కొన్నిగదులు గొళ్ళెంవేసి
గొంతులోని మాటలు లోలోపల ధ్వనిస్తూ.. 
గోడలేమో వెలసిన రంగుతో వెలవెలబోతూ
భావాలు భాష రాక మౌనంగా సమ్మె చేస్తూ
ప్రతీకారం తీర్చుకో రాక లోలోనే దౌడెడుతూ!

ఈ తెలియని తర్కవిసర్జనలో పొరలు ఏర్పడి   
ఆ రహస్య పొరల మధ్య నవ్వు ఆవిరైపోయి
గడచినకాలపు స్మృతులు మరుగునపడగా..
అనుబంధాలు ఆప్యాయతలూ అంతరించినట్లు
చందమామలో మచ్చలా కనబడీ కనబడనట్లు!

నేను మాత్రం తొణక్కబెణక్క నిలబడి ఉన్నాను
కుళ్ళిన సంప్రదాయాలని చంపలేక పాటించరాక 
విక్రయిస్తున్నా వాదన్లని వ్యధలతో గెలిపించలేక
గులాబీరంగు శరీరంలో మూసి ఉన్న గదుల్లో..
విచ్ఛిన్నమవని విలువైన గదులకి తాళమేస్తున్నా!

గోప్యంగా దాచుకున్న సంస్కారం పెరిగి పెద్దదై..
చిరిగిపోతున్న మానవత్వానికి ఊపిరిపోయాలని
ఈ జన్మకు సార్థకత కూర్చి ఋణము తీర్చాలని! 

భామాప్సర..

ఒళ్ళంతా కళ్ళు చేసుకుని వెతకమాకు తిలోత్తమని కానంటే

నీ మేను చూడ వేయికళ్ళు చాలవే వలపువిపంచీ అంటావు!

మునినే మురిపించి మాతృత్వ రూపినైన మేనకని కానంటే

నీ కామకోరిక తీర్చేటి కల్పతరువంటి కామాక్షిని అంటావు! 

ఇంద్రియాలను రెచ్చగొట్టి కవ్వించే రంభను అసలే కానంటే

 నీ ఇష్టానుసారంగా అన్నీ అమరిన అందాలరాశిని అంటావు!  

విశ్వామిత్రుడి ఉర్వుల నుంచి ఉద్భవించిన ఊర్వశిని కానంటే 

నీ ఊహల్లో ఊపిరి పోసుకున్న మోహినీనయగారిని అంటావు!

మాయచేసి మరులుగొల్పి మోహంలో పడేసే మోహిని కానంటే

నీ ప్రాణం నిలిపే అమృతభాంఢమే నా అణువణువని అంటావు!

అప్సరసల అందాలు ఏ కోణంలోను కానరావు నాలో అనంటే

నీవు నాలో చూసేది ఆత్మసౌందర్యం అప్సరోభామిని అంటావు!

ముందస్తు చూసేది మోమునే కాని మనసుని కాదని నేనంటే

నీ మనసే నాదైనప్పుడు సాక్ష్యమెందుకే సమ్మోహినీ అంటావు!

అవ్యక్త భావాలు ఆశ్రువులుగా రాల్చలేక అక్షరాలుగా రాస్తానంటే

 నీ అక్కున చేరిన అన్నీ మరిచెదవే మదికమలరమణీ అంటావు! 

మార్చి పాడవే కోయిలా..

రాతిరివేళ రగిలి గొంతు చించుకోకే కోయిలా
కొత్తరుచులు తెలియనప్పుడు నీవు పాడితే
నాడు కమనీయం అదే సర్వం కడు రమ్యం
పాతబడి నేడా రాగం వెగటుపుట్టి కర్ణకఠోరం!

నీ గళానికి కొత్తరాగమేదో నేర్పించు కోయిలా
శృతి రాగం తాళమంటే వినే వారు లేరెవ్వరు
వెర్రి పాశ్చాత్య వ్యామోహంలో గెంతులేస్తున్నాం
నీకు కూడా పాప్ రాగాలతో షేక్ సమంజసం!

పిలవని పిలుపుగానైనా ప్రేమతో రాకే కోయిలా
రాగానికి కొన్ని రంగులద్దుకుని తూగుతూ రావే
గళంతో పనిలేదు వేషాన్ని మార్చి గెత్తులేయడం
బ్రేక్ డాన్సులంటూ స్టెప్పులు వేస్తూ అరిచేయడం!

తొలకరీ పాటనే పరవశాన్న పాడబోకే కోయిలా
వినీ వినిపించని పదాలు పాడుతూ కేకలు పెట్టు  
గుండెకోత ఆక్రందనల్ని కేరింతల్లో కలిపితే క్షేమం
ఏగూటి పలుకులు అక్కడ పలకడమే న్యాయం!

కన్నులతో చూసేది..

అర్పితా నీ అసలు రూపం ఏదంటే
ఎన్నని తెలిపేది ఏమని వర్ణించేది?
అస్తిత్వమైన అందచందాలను చూపి
అసలందాల్ని ఎలా అనాకారిని చేసేది!

అవయవసౌష్టవంలో అప్సరసనంటే
ఆవురుమనే ఆశతోడేళ్ళనెలా ఆపేది?
అభిమానమని పైత్యానికి ముసుగేసి
పై పైనపడి పేట్రేగితే ఎలా తట్టుకునేది!

అరమోడ్పు కళ్ళ పద్మనయనినంటే
కసిరేగిన కోర్కెల్ని ఎలా చల్లబర్చేది?
నాజూకైన నడుము వంపును చూసి
కామం పుట్ట కావరమెలా కత్తిరించేది!

అధరాలే కెంపులై అలజడి రేపెనంటే
కాదన్న నాకే కన్నుకొడితే ఏంచేసేది?
పసిడిమేను మేలి మెరుపని మురిసి
కనబడితేనే స్నేహమంటే ఎలా నమ్మేది!

మదిగదిలో...

నిన్నే తలచి నిశ్శబ్ధాన్ని కోరుకునేవేళ
విరహ సంద్రాన్ని ఆనంద భాష్పాలతోనో
కలల వర్షాన్ని కన్నీటి బిందువులతోనో
ఎడబాటుతో ఏక కాలంలో నింపేస్తావు!

తరచి తలచి మదివలపు తలపు తీసేవేళ
నా ఆయువుకి ఆశలరెక్కలు తొడుగుతూనో
ఆశలకి అందమైన కలలపాన్పు పరుస్తూనో 
శ్వాసకు గంధపు పరిమళాన్ని అద్దుతావు!

ఎద భారమై నీకై ఎదురు చూస్తున్న వేళ
నా వొంటరి కాలాన్ని నీ స్వప్న కౌగిలితోనో
అలసిన కనురెప్పలకి ఊహలరెక్కలతోనో    
వాడిన మదిపువ్వుని పునర్జీవింపజేస్తావు!

మదిదాగిన నిన్ను కంటికి పరిచయంచేయ
మదిన మహదానందమని కునుకుతీసెవు!

ప్రేమపండుగ..

విరహం తాళలేను వీడిపోకంటూ విచిత్ర విన్యాసాలతో  

వినాయక చవితినాడు విఘ్నమేలేదంటూ మొదలెట్టి

ఉన్నప్రేమ చవితిచంద్రుడి ముందు కుమ్మరించినావు!

తిరుగులేదు మనకని తిధిలేని తిరుగుబోతులా తిరిగి

రామనవమి తరువాత తాళికడతానంటూ రోజుల్లెక్కెట్టి

హోళీకి ముఖాన్న రంగులద్ది మాయతో మభ్యపెట్టావు!

నేనుంటే ప్రతీరోజూ పండుగని లేదంటే రోజు శివరాత్రని 

చలికి సరసం నేస్తమంటూ సంక్రాంతినాడు ముద్దుపెట్టి 

నాగులపంచమికి నన్నల్లుకుని నవరాత్రి దేవినన్నావు!

వలచివస్తి వరలక్ష్మీవ్రతం ఎందుకు వరమియ్యి చాలని 

దసరాకి దశతిరుగునని దరిచేరి దాసోహమై దణ్ణాలెట్టి   

మాఘమాసంలోనే ముహూర్తాల్లేవని మూగనోమట్టావు!

దీపావళి వెలుగులో దిగులు పడుతున్న నన్ను చూసి

కార్తీకపౌర్ణిమ వెన్నెలలా విరబూసి తాపాన్ని చల్లారబెట్టి

ప్రేమికులకు పండుగలతో పనేలని పొదివిపట్టుకున్నావు!

అప్రయోజనం!

మెరిసే మోజులపై మనసుపడి
అందక అలజడైన అంతరంగంలో
ఆగే భావాలు వెతకడం ఆవేశం!


మమతానురాగాలు మాయమైన
ఇరుకు మనసుల జనారణ్యంలో
ఆత్మీయత వెతకడం అనవసరం!


అలసినానన్న అస్తిత్వాన్ని దాచి
అలిగిన అమాయకపు ఊహలలో
జ్ఞాపకాలను వెతకడం అనిశ్చలం!


జ్ఞానం ఇచ్చిన పుడమిని విడిచి
జీవం లేని రాతికట్టడ నగరాలలో
ఆశల దారులు వెతకడం అవివేకం!


సాంప్రదాయపు సంకెళ్లను త్రుంచి
కొత్త ఫ్యాషన్ ప్రవాహపు మత్తులో
సహజత్వాన్ని వెతకడం అజ్ఞానం!

స్వగతం..

తనని తాను అభివర్ణించుకునే ప్రక్రియలో
తెలియకుండా కప్పెడుతున్న లోపాలెన్నో

ఊపిరి గతులని శిల్పంగా మార్చే పనిలో
ప్రజ్వరిల్లలేక ప్రకంపిస్తున్న వాస్తవికతలెన్నో

పత్రంపై వొలకలేక బెట్టుచేసే తాపత్రయంలో
లోన దాగిన తన్మయత్వపు ప్రకంపనలెన్నో

భావ తృష్ణకి భాష్యం నేర్పే కుతూహలంలో
మౌనంగా కరిగిపోతున్న రహస్యజడులెన్నో

లేని రాచరికం చూపే అడుగుల సవ్వడిలో
పగిలిన పాదాలు చూపలేకున్న మరకలెన్నో

తడారిన తపనను చిగురింపచేసే ఆరాటంలో
స్థానభ్రంశం అయిపోతున్న అంకురార్పణలెన్నో

నిజాలని దాచాలన్న నిరంతర ప్రయత్నంలో
నీడా తోడు రాక మారిన నైసర్గిక రూపాలెన్నో!